Η εφετινή παρουσία του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη ήταν σκοτεινή σκιά των προεκλογικών εμφανίσεων του τον Σεπτέμβριο του 2014 και του 2015. Στέρεψαν τα πυροτεχνήματα της ελπίδας. Το κοινωνικό παράλληλο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εστράφη εις τα οπίσω και ξεράθηκε στην πηγή. Τα μόνα που συνεχίστηκαν ήταν τα ψέματα: κεκτημένη και φαινομενικά ανέξοδη συνήθεια. Το μόνο κακό είναι, ότι οι χιλιάδες των διαδηλωτών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίστηκαν δυναμικά χθες, φαίνεται ότι ανέκτησαν την μνήμη τους καταγγέλλοντας τα πρωθυπουργικά ψέματα. Και κανείς, αυτή την φορά, δεν αγόρασε την εμφανώς ψευδεπίγραφη πρόβλεψη για ανάπτυξη, που θα προκύψει κατά τον κ. Τσίπρα θαυματουργικά, σχεδόν νομοτελειακά, αφού δεν μπορούμε επί 7 συνεχή χρόνια να φτωχαίνουμε.
Ο Πρωθυπουργός είναι πράγματι για λύπηση. Μαζί όμως με αυτόν είμαστε και όλοι εμείς. Η δύσμοιρη Ελλάδα, που θέατρον εγεννήθη εν τω κόσμω. Οι στρατιές των ανέργων και των μικρο-συνταξιούχων που πεινούν. Υπολόγισε ποτέ ο κ. Τσίπρας ή ο λαλίστατος κ. Κατρούγκαλος ότι οι δυό αυτές κατηγορίες αποτελούν το 40% του πληθυσμού, αν εξαιρέσουμε τους μαθητές και φοιτητές.
Δυστυχώς με την νοοτροπία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που μισούν την αριστεία, την πρόοδο, την επιχειρηματικότητα δεν φαίνεται ούτε . . . λύχνος στην άκρη του τούνελ. Μένει απελπιστικά κατασκότεινο.
Ο ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ εξακολουθεί και υποστηρίζει ότι η διέξοδος από την κρίση βρίσκεται στην συνένωση του λαού. Η πραγματικότητα είναι μία, όσο κι’ αν κάνομε ότι δεν την βλέπομε. Και η λύση είναι μία μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη: Αλλαγή των αποδεδειγμένα καταστροφικών συνηθειών του παρελθόντος: Πελατειακό κράτος, πολύ κράτος, ισοπέδωση προς τα κάτω, άρνηση της αξιολόγησης και αξιοκρατίας, καταδίκη της παραγωγικότητας και κάθε νεωτερισμού. Παιδεία και υγεία χειρότερη και από τριτοκοσμική. Πλήρης ανευθυνότητα παντού.
Απαξίες που καλλιέργησε με πάθος η Αριστερά, ανέχθηκε και υιοθέτησε η Κέντρο-Δεξιά του 21ου αιώνα και μας έφεραν στην καθολική σημερινή πτώχευση οικονομίας, κοινωνίας, πολιτισμού, αλληλεγγύης και εθνικής ομοψυχίας. Εκεί είναι το κλειδί. Το ζητούμενο είναι ποιος θα το βρει και θα τολμήσει να το βάλει στην απολιθωμένη κλειδαριά για να την σπάσει και να ανοίξει το μέλλον του Ελληνικού Λαού.
Η κατάσταση δεν σηκώνει γιατρειά με φάρμακα. Η φούσκα με το πύον θέλει νυστέρι και καλό χειρούργο. Μπορεί ο Ελληνικός λαός να γίνει το χειρουργείο της ελπίδας;