«Ή δείχνουμε αλληλεγγύη στους συντρόφους ακόμα κι όταν παρανομούν ή απλά ζητάμε δίκαιη δίκη».
Αυτή ήταν η ανάρτηση του κ. Κυρίτση, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπου του κόμματος για το προσφυγικό, στο Facebook.
Αυτό το πύρινο βέλος (Πυρήνες της Φωτιάς βλέπετε) διαπέρασε την μικρο-αστική μου καρδιά και αμέσως έπεσα σε βαθειά κατάθλιψη και ποταμούς δακρύων. Τι να κάνουνε αυτοί οι δύσμοιροι αναρχο-αυτόνομοι που η μοίρα τους έφερε να πίνουν το πικρό ποτήρι της Αρχής. Σύγκρουση μέχρι λαγνείας.
Ξέρετε τι θα πει οι ευγενικές μορφές που ανέλαβαν να οδηγήσουν την Ελλάδα έναν αιώνα πίσω στον «παράδεισο» του υπαρκτού σοσιαλισμού, να ματώνουν από την έλλειψη συμπόνιας των προβοκατόρων συντρόφων τους, στα καημένα τα παιδιά που κλέβουν, σκοτώνουν, τρομοκρατούν για να χτίσουν μια δίκαιη κοινωνία.
Τους κατατρέχει όμως σκληρά και η μοίρα.
Δεν φτάνει που τό ‘φερε να ανέβουν – αυτοί οι αγωνιστές Αναρχικοί – στην Αρχή, αλλά το ‘κανε σε μια εποχή που ο Φρόϋντ, Jung και άλλοι ψυχίατροι, που θα μπορούσαν να τους λυτρώσουν από αυτή την αφόρητη εσωτερική σύγκρουση, είναι εδώ και εκατό χρόνια, τρία μέτρα κάτω απ’ το χώμα, όπως λέει και η άλλη ευγενική μορφή της Αριστεράς, ο κύριος Πολάκης.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Έχουμε τους αναρχο-αυτόνομους στην Αρχή και πρέπει να φάμε στο πετσί μας, όχι μόνο όλη τη ανεπάγγελτη ασχετοσύνη τους, αλλά να ζήσομε και το δράμα της διχασμένης προσωπικότητάς τους. Σε άλλα κράτη θα ήταν έγκλειστοι σε κάποιο ψυχοθεραπευτικό κέντρο. Εδώ μας κυβερνούν με την ψήφο του λαού. Έχει όπως και η πολιτική σχιζοφρένεια τα όριά της και το αναπότρεπτο τέρμα της.