Η Φωνή του Κουμουνδούρου δεν είναι θιασώτης ούτε της αστρολογίας, ούτε της πολιτικής θεωρίας της «γκαντεμιάς». Όμως δεν μπορεί να μην παρατηρήσει ότι ο Φεβρουάριος δεν φέρνει γούρι στον Τσίπρα και – πολύ λιγότερο – στις καρδούλες των ψηφοφόρων του, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.
Πέρυσι, τέτοιο μήνα ο Αλέξης εξαναγκάσθηκε στην πρώτη άτακτη υποχώρησή του: αντί να σκίσει το Μνημόνιο, όπως τσαμπούναγε σε όλους τους τόνους προεκλογικά, υπέγραψε την εξάμηνη παράτασή του. Τους επόμενους έξι μήνες με μαέστρο τον ανεκδιήγητο Βαρουφάκη πήδηξε σε άλλη τέχνη. Από τσαμπουνάς έγινε μαραγκός, πιστεύοντας ότι το ροκάνι του χρόνου θα του πήγαινε καλύτερα. Αντί όμως να ροκανίσει την τρόικα, ροκάνισε το κλαδί που έστεκε ο ίδιος και έπεσε στον βόθρο των capital controls και του Τρίτου και χειρότερου Μνημόνιου.
Έκτοτε – καινούργια μου τέχνη κόσκινο – ροκάνιζε και πάλι τον χρόνο, αφήνοντας τα δύσκολα σε επιτροπές σοφών και αυτοσχεδιαστές φορολογικών, μέχρι που κατάφερε το ακατόρθωτο: να συνασπίσει όλους, από αγρότες και ψαράδες μέχρι Κουαρτέτο, εναντίον του. Αν είσαστε πραγματικός πολιτικός ηγέτης, κύριε Τσίπρα, θα ξέρατε ότι ο αφηνιασμός των προεκλογικών υποσχέσεων και η αδυναμία παραγωγής πολιτικής μετεκλογικά, αποτελούν το ολέθριο δίδυμο κάθε πολιτικού. Δυστυχώς η κτηθείσα εν τω στρατώ των καταλήψεων πείρα πολιτικού τακτικισμού και ελιγμών, δεν βοηθά.
Το δίλημμά σας αυτό τον Φεβρουάριο, κύριε Τσίπρα, είναι απλό: Θέλετε ή δεν θέλετε να κυβερνήσετε; Εάν ναι, πείτε την αλήθεια στο λαό και αρχίσετε να παράγετε έργο, πολιτικό και ενωτικό κατά προτίμηση συναινετικά. Εάν όχι, παραιτηθείτε αμέσως. Η προσπάθεια να συνεχίσετε το ροκάνισμα του χρόνου δεν συμφέρει το πολιτικό σας μέλλον και – αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο – ροκανίζει πιθανώς ανεπανόρθωτα το μέλλον της Χώρας.
ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ είναι τα πράγματα.