Μισό εκατομμύριο νεκροί, μέσα σε ένα χρόνο, σε μία και μόνο χώρα, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περισσότεροι από ό,τι το άθροισμα των απωλειών της στους τρεις μεγάλους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη στη σύγχρονη ιστορία της – τον Β΄ Παγκόσμιο, της Κορέας και του Βιετνάμ.
Είναι μακράν ο μεγαλύτερος αριθμός από οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Είναι ένας αριθμός τρομακτικός, που υπερβαίνει τον πληθυσμό του Μαϊάμι. Είναι ένας αριθμός που αποτελεί «ένα απαίσιο και σπαρακτικό ορόσημο», όπως το διατύπωσε ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν, στο πρόσφατο διάγγελμά του. Είναι ένας αριθμός που, όπως είπε ο κορυφαίος επιδημιολόγος των ΗΠΑ, Άντονι Φάουτσι, θα κυνηγά και θα στοιχειώνει την Αμερική, την κοινωνία της και την πολιτική της σκηνή, για τα πολλά επόμενα χρόνια, αν όχι δεκαετίες.
Πρακτικά, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι υπάρχει έστω και μία Αμερικανική οικογένεια η οποία να μην έχει χάσει κάποιο μέλος της ή ένα δικό της άνθρωπο, συγγενή ή φίλο από την πανδημία. Πολύ περισσότερο καθώς, σύμφωνα με το στατιστικό μοντέλο του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, οι απώλειες θα πλησιάσουν ή και θα ξεπεράσουν τις 600.000 μέχρι την πρώτη ημέρα του καλοκαιριού, την 1η Ιουνίου.
Οι συνέπειες είναι συντριπτικές, σε όλα τα επίπεδα. Όπως σημειώνει το πρακτορείο Associated Press, «ολοένα μεγαλύτερος αριθμός οικογενειών βρίσκονται αντιμέτωπες με τον θάνατο, με σοβαρές ασθένειες και, ταυτόχρονα, με οικονομικές δυσκολίες. Πολλές έχουν εγκαταλειφθεί να αγωνίζονται απέναντι σε όλα αυτά μέσα στην απομόνωση, χωρίς καν τη δυνατότητα να κηδέψουν τους δικούς τους ανθρώπους».
Η κατάσταση αυτή μοιάζει αδιανόητη για μια χώρα η οποία διαθέτει τόσο πλούτο και ισχύ, κάνοντας ουσιαστικά κουμάντο και στις διεθνείς εξελίξεις. Μια χώρα η οποία φτάνει στο σημείο να φαντάζει… τριτοκοσμική, εάν στους παραπάνω αριθμούς, προστεθούν οι εικόνες και τα στοιχεία από τις συνέπειες του πρόσφατου χιονιά, ο οποίος μόνο στο Τέξας άφησε 4,5 εκατομμύρια νοικοκυριά χωρίς ρεύμα και πολύ περισσότερα χωρίς δίκτυο ύδρευσης, ορισμένα μέχρι και σήμερα.
Ήταν, άραγε, όλα αυτά αναπόφευκτα; Αυτό είναι το ερώτημα που εγείρεται, πλέον και που πιθανόν θα κυριαρχήσει στο μέλλον, όταν οι πάντες θα συνειδητοποιήσουν το «καμένο τοπίο» που υπάρχει γύρω τους και θα αρχίσουν να αναζητούν υπεύθυνους και να απαιτούν την τιμωρία τους.