Τις ριζικές αλλαγές που φέρνει στην παγκόσμια οικονομία η πανδημία, υπογραμμίζει η Αlicia Garcia – Herrero σε άρθρο της που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του bruegel.org.
Εκείνοι που λένε ότι δεν υπάρχουν γράμματα στο αλφάβητο για να περιγράψουν την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας μετά την πανδημία είναι απολύτως σωστοί. Είναι απολύτως σαφές τώρα ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε να δούμε μια γρήγορη ανάκαμψη σχήματος V ούτε θα πρέπει να περιμένουμε μια πλήρη στασιμότητα ή μια ανάκαμψη σχήματος L.
Η νεότερη έκδοση της ανάκαμψης, το σχήμα Κ, αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη ανισότητα μεταξύ των κερδισμένων και των ηττημένων τομέων συμπεριλαμβανομένης της μεσαίας τάξης. Έτσι αντί να προτείνω ένα γράμμα, θα ήθελα να ζητήσω ένα διαφορετικό σχήμα στην μετά coronavirus εποχή: την τετραγωνική ρίζα. Μια τετραγωνική ρίζα ξεκινά με μια ισχυρή ανοδική πορεία, όπως αυτή που βιώνουμε τώρα, ακόμα και όταν η πανδημία παραμένει.
Ωστόσο, αυτή η ταχεία ανάκαμψη ακολουθείται αμέσως από μια δομική επιβράδυνση. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι τόσο μια ξαφνική κατάρρευση της δραστηριότητας, αλλά ο αρνητικός αντίκτυπος που ακολουθεί.
Το μεγάλο ερώτημα είναι: Γιατί η πανδημία θα φέρει χαμηλότερη ανάπτυξη; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι.
Πρώτον, οι εταιρείες θα είναι λιγότερο κερδοφόρες και θα αντιδράσουν με τη μείωση της επένδυσης σε στοιχεία ενεργητικού.
Δεύτερον, η κατανομή του εισοδήματος θα επιδεινωθεί παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, η πανδημία προκάλεσε σοβαρή επιδείνωση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων σε όλο τον κόσμο. Παρόμοια με την παγκόσμια κρίση το 2008, οι εταιρείες θα θέλουν να ανακτήσουν την κερδοφορία και τα κέρδη τους και γι αυτό θα πρέπει να μειώσουν την απασχόληση και τους μισθούς. Αυτό θα επιδεινώσει την ήδη κατακερματισμένη κατανομή εισοδήματος παγκοσμίως. Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι είναι αναπόφευκτη η πίεση στον κλάδο της εργασίας και συνεπώς στην αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Τα πράγματα γίνονται και χειρότερα, οι φούσκες των τιμών των περιουσιακών στοιχείων που απορρέουν από τις εξαιρετικά χαλαρές νομισματικές πολιτικές αναμένεται να αυξήσουν το χάσμα μεταξύ της εργατικής τάξης και εκείνων που μπορούν να επενδύσουν σε χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία.
Τρίτον, η κρατική παρέμβαση στην οικονομία οδηγεί στη δημιουργία περισσοτέρων εταιρειών ζόμπι. Το γεγονός ότι τα επιτόκια θα παραμείνουν χαμηλά θα επιτρέψει στις κυβερνήσεις να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τέτοιες μη παραγωγικές εταιρείες.
Είναι καιρός να επανεξετάσουμε πολλές από τις βασικές αρχές του οικονομικού μας μοντέλου για τον μετριασμό αυτών των επιπτώσεων που προκαλούνται από την πανδημία COVID-19».
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: