Η κρίση του κορονοϊού μας έφερε αντιμέτωπους με μια κατάσταση γνώριμη από παλιά. Γνώριμη όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά διεθνώς. Απλώς στην πατρίδα μας, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, φαίνεται να ενδημεί.
Είναι διακριτή σε διάφορες φάσεις της ιστορίας, ίσως περισσότερο σε περιόδους κρίσεων και επηρεάζει σε κάποιον βαθμό την κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά και πραγματικότητα. Μιλάμε βέβαια για τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, που δήθεν εξηγούν τα όσα συμβαίνουν στη δημόσια σφαίρα, με διάφορες απίθανες εξηγήσεις, πολύ διαφορετικές από την επίσημη εκδοχή τους. Μια συνωμοσιολογική προσέγγιση της ιστορίας, όπου όλα είναι προϊόν μυστικών σχεδιασμών και συμφωνιών, σκοτεινών κύκλων και παράκεντρων εξουσίας, μακριά από τα φώτα της διαφάνειας και βέβαια της όποιας δημοκρατικής νομιμότητας.
Είναι χαρακτηριστικό αλλά και ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς τις θεωρίες αυτές και πόσο γρήγορα, σχεδόν ταυτόχρονα με τα γεγονότα, διαπλάθονται και διαδίδονται με ταχύτητα πυρκαγιάς, κάτω από τα ραντάρ της επίσημης ενημέρωσης. Ένα παράλληλο “σύμπαν”, ένα σύνθετο δίκτυο επικοινωνίας και ενημέρωσης που ενημερώνει τα μέλη του (με αυξομειούμενη συμμετοχή και απήχηση) με ταχύτητα και που εμπλουτίζει διαρκώς με σενάρια και δήθεν λεπτομέρειες την όποια αφήγηση. Τα μέλη που συμμετέχουν στην εκάστοτε διαμορφούμενη κοινότητα, ανάλογα με το θέμα, επιβεβαιώνουν το βασικό σενάριο με πλήρη έγκριση και συμφωνία και προσθέτουν κατά βούληση, δήθεν ενισχυτικές λεπτομέρειες.
Δεν είναι βέβαια ιδιαίτερα δύσκολο αυτό, αφού το σενάριο αυτό είναι κατά βάση σταθερό: Η παρα-Κυβέρνηση του κόσμου (της χώρας κλπ), οι σκοτεινές και μυστικές ελίτ, συνωμοτούν εναντίον των λαών και κινούν τα νήματα της ιστορίας, για τη μεγιστοποίηση της δικής τους ισχύος, πλούτου κλπ, με τη δημιουργία ψεύτικων κρίσεων, πολέμων, φτωχοποιήσεων κ.α. και τη μεγιστοποίηση του ελέγχου ή τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών. Το σενάριο αυτό κυκλοφορεί παγκοσμίως σε παραλλαγές, και έχει αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά και ενόχους-πρωταγωνιστές. Παρ’ ημίν θα αναγνωρίζαμε ονόματα όπως “Λέσχη Μπίλτεμπεργκ”, “η Τριμερής”, “η Μασονία”(γενικώς) , ακόμα και ο “Σιωνισμός” αν νοηθεί ως σύστημα εξουσίας και επιβολής (από αυτούς που σκέφτονται παρόμοια). Όλοι αυτοί, “αυταπόδεικτα” και διαχρονικά, κινούν τα νήματα της Ιστορίας και οι επίσημες Κυβερνήσεις, οι Αγορές, τα ΜΜΕ και άλλοι θεσμοί δεν είναι παρά παρένθετα όργανα, μαριονέττες στα χέρια τους.
Η ανάγνωση αυτή της Ιστορίας, πέρα από την πολλαπλή νοσηρότητα που εμπεριέχει και δυνητικά προκαλεί, είναι παρούσα σε διάφορες εποχές και “ερμηνεύει” σειρά ιστορικών γεγονότων, απώτατων έως πρόσφατων. Για να μην αναφέρουμε τα δεκάδες παλιά, εμείς μπορούμε να το ανιχνεύσουμε σε πρόσφατα γεγονότα: στις υποτιθέμενες αιτίες της “μνημονιακής εποχής” και τώρα, ακόμα πιο ανάγλυφα, στις θεωρίες περί κορονοϊού. Από τη δήθεν πλήρη ανυπαρξία του, έως την κατασκευή του σε ειδικά εργαστήρια και την “εξαπόλυσή” του στους πληθυσμούς, για διάφορους λόγους ελέγχου, ενώ φυσικά το εμβόλιο “ήδη υπάρχει” για τους ισχυρούς. Αποτέλεσμα η αντικοινωνική συμπεριφορά, η ανυπακοή και ο πολλαπλασιασμός του προβλήματος, με θύματα τυχαίους τρίτους. Γιατί όμως παρόμοιες θεωρίες βρίσκουν τέτοια απήχηση;
Σίγουρα, σειρά επιστημών θα μπορούσε να προσεγγίσει το θέμα και να επιχειρήσει ερμηνείες. Το έχουν ήδη κάνει άλλωστε. Να αναλύσουν τι είναι αυτό που οδηγεί άτομα και λαούς σε μία τέτοια προσέγγιση, που πέραν της “συνωμοτικής” λογικής, τελικά βασίζεται σε μια υπεραπλουστευμένη εκδοχή της πραγματικότητας. Μια αφαίρεση, που λειτουργεί με απλοϊκούς όρους: “Κοιτάχτε παιδιά, βασικά υπάρχουν οι καλοί, που είναι οι πολλοί και είναι οι πλέον και μονίμως καταδυναστευμένοι, και υπάρχουν και οι κακοί, οι λίγοι, που για να ενισχύσουν τη θέση τους και να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα αγαθά της εξουσίας τους, συνωμοτούν σε βάρος μας και μας κάνουν να νομίζουμε πως ζούμε σε έναν άλλο κόσμο, για να μας εκμεταλλεύονται”. Αυτό, σε παραλλαγές. Αν το αναγνωρίζετε, είναι το βασικό σχήμα του λαϊκισμού, που έχουν υιοθετήσει διάφοροι τύραννοι ανά την Ιστορία, πριν ανελιχθούν στην πυραμίδα της εξουσίας και τελικά καταλύσουν οι ίδιοι κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας, στο όνομα ακριβώς (υποτίθεται) αυτών των ίδιων που καταλύουν!