Η Σύνοδος Κορυφής που πρόκειται να έχουν οι ηγέτες των 27 της ΕΕ, η πρώτη διά ζώσης μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, δεν αναμένεται να αποτελέσει παρά ενδιάμεσο σταθμό στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων για το πακέτο των 1,85 τρις ευρώ, το οποίο συμπεριλαμβάνει τον επόμενο πολυετή κοινοτικό προϋπολογισμό, αλλά και το υπό συγκρότηση Ταμείο Ανάκαμψης των 750 δις ευρώ. Η ίδια η Angela Merkel, επικεφαλής πλέον της Γερμανικής προεδρίας στην Ε.Ε. για το τρέχον εξάμηνο, έδωσε το μήνυμα της προσγείωσης των προσδοκιών για την επικείμενη Σύνοδο, κατά την εμφάνισή της την προηγούμενη Τετάρτη στις Βρυξέλλες, όπου απευθύνθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ συμμετείχε και σε κλειστή σύσκεψη με τους επικεφαλής των Ευρωπαϊκών θεσμών. Σε αυτήν, η Γερμανίδα καγκελάριος εξέφρασε, σύμφωνα με διαρροές, την ανησυχία της για την ακαμψία των τοποθετήσεων ορισμένων χωρών, υπονοώντας την υποομάδα των λεγόμενων τεσσάρων φειδωλών (Ολλανδία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία), που δείχνουν αυτήν τη φορά να έχουν αυτονομηθεί από το Βερολίνο.
Σημαντικά είναι τα «αγκάθια» στη διαπραγμάτευση για το Ευρωπαϊκό ταμείο ανάκαμψης και τον επόμενο επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ (2021-27), λίγες ημέρες πριν τη Σύνοδο Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες την ερχόμενη Παρασκευή και Σάββατο (17/18 Ιουλίου).
Το τελευταίο διάστημα έχουν ενταθεί από την πλευρά της Γερμανίας και της Γαλλίας -που έχουν ταχθεί υπέρ της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ένα ταμείο ανάκαμψης 750 δις ευρώ- οι εκκλήσεις να υπάρξει γρήγορα μία συμφωνία. Ωστόσο, διαφορές εξακολουθούν να υπάρχουν.
Από δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων προκύπτει ότι οι διαφορές που έχουν καταγραφεί στη διαπραγμάτευση αφορούν, μεταξύ άλλων, το ύψος του Ταμείου Ανάκαμψης και του νέου προϋπολογισμού της ΕΕ, τις επιστροφές από τον προϋπολογισμό, την κατανομή των πόρων του Ταμείου μεταξύ επιχορηγήσεων και δανείων, καθώς και τα κριτήρια βάσει των οποίων οι χώρες θα λάβουν επιχορηγήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης και αν αυτές θα πρέπει να συνδέονται με όρους.
Για να γεφυρώσει τις διαφορές αυτές, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel, παρουσίασε την Παρασκευή μία συμβιβαστική πρόταση με παραχωρήσεις στις χώρες που αντιδρούν, οι οποίες αφορούν στο ύψος του προϋπολογισμού και τις επιστροφές από αυτόν καθώς και τα κριτήρια κατανομής των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης.
Κατά τις παραδόσεις της ΕΕ πάντα του συμβιβασμού προηγείται μια αίσθηση αδιεξόδου. Μπορεί κανείς να υποθέσει έτσι ότι μια παραλλαγή της πρότασης Michel θα μπορούσε να είναι ένα σημείο ισορροπίας, ιδίως από τη στιγμή που η μέχρι τώρα διελκυστίνδα έχει κατοχυρώσει και τη σχετική ισχύ διαφόρων πόλων και συνασπισμών. Εξ ου και η ιδιαίτερη προσπάθεια της Γερμανίας να εξασφαλίσει αυτή τη φορά τη συναίνεση της Ολλανδίας.
Ωστόσο, όποια και εάν είναι η κατάληξη της διαπραγμάτευσης, το πρόβλημα της βαθύτερης Ευρωπαϊκής αμηχανίας ή δυστοκίας ως προς τη λήψη αποφάσεων που θα παραπέμπουν σε πραγματική και όχι συμβολική αλληλεγγύη και κοινή αντιμετώπιση κρίσεων, θα παραμένει. Όπως και ο διχασμός της Ευρώπης, που τελικά δεν μπορεί να την ενώσει ούτε η πανδημία…