Δεν θα κάνω τη γνωστή κριτική των χθεσινών προγραμματικών δηλώσεων γιατί είναι, από πολλές πλευρές πρωτόγνωρες και δεν την σηκώνουν. Είναι πρωτόγνωρες τόσο στο ύφος όσο και στο περιεχόμενο:
- Δεν ήταν εξαντλητικές σε στοιχεία, μέτρα και λεπτομέρεια. Αφήνουν αρκετά στη φαντασία.
- Ήταν αφιερωμένες περισσότερο στο οραματικό μέλλον και λιγότερο στο αντιπολιτευτικό παρελθόν, που τις γέμιζε στο παρελθόν. Και ήταν σαφείς στο όραμα της Ελλάδας, που έχει αφήσει πίσω τη μιζέρια του διχασμού και στέκεται περήφανα μπροστά στην Ευρώπη.
- Αγκάλιαζαν όλες τις πλευρές της καθημερινότητας: εκτός από την οικονομία και την απασχόληση, την υγεία, κοινωνική αλληλεγγύη, παιδεία, ασφάλεια, άμυνα, νεωτερισμό, την γέννηση ενός αποτελεσματικού κράτους.
- Έδιναν ελπίδα όχι σαν μια επικοινωνιακή, φιλανθρωπική κίνηση αλλά με ένα χειροπιαστό τρόπο, ως μια υπολογισμένη, επιτεύξιμη πραγματικότητα. Έδειχναν τον συγκεκριμένο οργανισμό και μηχανισμούς που θα την κάνουν πράξη.
Ήταν όλα τέλεια; Γνωρίζετε από τα 5 χρόνια που διαβάζετε τη Φωνή του Κουμουνδούρου, ότι σέβεται πάνω απ’ όλα την αλήθεια. Μου έλειψαν δύο πράγματα από τις δηλώσεις. Πρώτα η αναφορά στον Ορθόδοξο ομφάλιο λώρο του έθνους και δεύτερο μια σήμανση της σχέσης μας με όλους του γείτονες, όχι μόνο τους 2 πιο θορυβώδεις.
Ας επιστρέψομε όμως στο σύνολο των δηλώσεων. Μας πυροδοτούν μια εθνική ζωή έντονης και τολμηρής δράσης, με πολλά ανοίγματα. Μας καλούν σε ένα νέο ταξίδι αισιόδοξης τόλμης, με πολλά στοιχήματα, όλα δομημένα στην εθνική μας αρετή: γενναιότητα μπροστά στο άγνωστο και το καινούργιο, αν πρόκειται για την Πατρίδα. Παίρνοντας θάρρος από τα μέχρι τώρα επιτεύγματα του Ελληνισμού στον παγκόσμιο πολιτισμό και ναυτιλία, σηκώνω το ζάρι και το παίζω με αυτοπεποίθηση.
Από τον Μάξιμο 21 Ιουλίου 2019