Απελπισμένος από την κρίση, απογοητευμένος από τις ηγεσίες, αγανακτισμένος με τα κόμματα εξουσίας, ο Ελληνικός λαός τον Ιανουάριο του 2015 έφερε την Αριστερά στην εξουσία. Αυτή την λάθος επιλογή, που πήγασε από το επιπόλαιο επιχείρημα «τι έχουμε να χάσομε;» την πληρώσαμε και θα την πληρώνομε ακόμα πολύ. Τα χάσαμε όλα και από πάνω έχομε γίνει διεθνής περίγελως. Η διαχείριση της οικονομίας από αναστενάρηδες – που δεν κρατούν καν εικόνες – την οδήγησε νομοτελειακά στον διά πυράς θάνατον.
Ο μύθος του ηθικού πλεονεκτήματος της «για πρώτη φορά Αριστεράς» έχει βουλιάξει μέσα στη δίνη αναξιοκρατικών οικογενειακών διορισμών ακόμα και στο Υπουργικό Συμβούλιο. Η ριζοσπαστική ιδεολογία μεταλλάχθηκε σε κομματική απαλλοτρίωση του δημοσίου. Οι μύθοι όμως πεθαίνουν δύσκολα, αν δεν διαψευστούν από την ιστορία. Και η πρόκληση της μεγάλης μας παράταξης είναι πώς θα ξαναγράψουμε ιστορία. Το διακύβευμα είναι τεράστιο: Αφορά την θέση μας στην Ευρώπη, που την κέρδισε ο Εθνάρχης Καραμανλής και την επιβίωση μας ως ελεύθερου, δημοκρατικού λαού.
Η μαζική εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ένα πρώτο δυνατό βήμα προς την ανανέωση, όπως η πράξη δείχνει κάθε μέρα. Έχουμε όμως ακόμα πολύ δρόμο. Η εκλογική μας νίκη, πρέπει να είναι νίκη αυτοδυναμίας. Και γι’ αυτό πρέπει να πείσομε τον λαό ότι: Πρώτον, αλλάξαμε και ανακτήσαμε το ηθικό πλεονέκτημα σε ηγεσία και δυναμικό και δεύτερον, ότι το πρόγραμμα μας και οι ιδεολογία μας ανήκουν στον 21ου αιώνα και όχι στην προ διακοσίων ετών εποχή των μαρξιστικών δεινόσαυρων.
Τα αίτια της εφτάχρονης ύφεσης που μας εξουθενώνει είναι ηθικά, αλλά το ζήτημα που μας «καίει» τώρα είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης στην Ελληνική οικονομία. Από την δεκαετία του ’80 δεν έπαψα να διακηρύττω ότι η ηθική στην οικονομία ονομάζεται συναγωνισμός – ή αν θέλετε άμιλλα – και η ανηθικότητα ολιγοπώλιο, το οποίο γεννά το αυγό του φιδιού, που είναι η διαπλοκή. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως φανατικοί θιασώτες του κρατικού μονοπώλιου και εχθροί της αριστείας – όπως δεν παύουν να διακηρύσσουν – είναι έτσι εξ ορισμού πατέρες της διαπλοκής. Κάτι που φαίνεται στην πράξη κάθε μέρα.
Βάση του δικού μας προγράμματος πρέπει να είναι η άμιλλα, σε όλους τους τομείς, από την παιδεία, μέχρι την οικονομία και την τεχνολογία. Ας μην ξεχνάμε ότι ο μόνος τομέας που διακρινόμαστε διεθνώς επί 40 συνεχή χρόνια είναι η ναυτιλία. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ναυτιλία λειτουργεί με τους κανόνες του διεθνούς συναγωνισμού και όχι κάτω από την κρατική παρέμβαση. Συναγωνισμός και «λιγότερο κράτος» είναι αίτημα, όχι μόνο οικονομικό αλλά και ηθικό, αφού χτυπά τη ρίζα των πελατειακών σχέσεων και της διαπλοκής. Αυτοί οι δύο πρέπει να είναι και οι πυλώνες του νέου μας Προγράμματος.
Η ελευθερία και η άμιλλα είναι τα κατ’ εξοχή στοιχεία του πολιτισμού μας ως έθνους. Οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι Ελληνικός θεσμός, που επιζεί επί 29 αιώνες. Το «αιέν αριστεύειν» επίσης. «Όπου το Πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία» βροντοφωνάζει ο Απ. Παύλος στους Κορίνθιους. Η για πρώτη φορά Αριστερά τα μάχεται όλα αυτά, με νύχια και με δόντια. Δεν διστάζει να καταπολεμήσει ακόμα και στοιχειώδεις δημοκρατικές ελευθερίες, όπως η ελευθερία της πληροφόρησης. Εμείς έχουμε το ακριβό προνόμιο να είμαστε οι θεματοφύλακές τους. Ας το ασκήσομε με τόλμη και ας το κάνομε πράξη με ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα, που θα μετατρέψει την τελευταία Σοβιετική οικονομία επιτέλους σε Ελληνική.
Η αγορά – το κόκκινο πανί του ταύρου για τους αριστερούς και όχι μόνο – είναι κι’ αυτή αρχαία Ελληνική εφεύρεση. Αν θέλετε, η πρόκληση και το επίτευγμα θα ήταν – εμείς πάλι – να εντάξομε σ’ αυτήν τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές αξίες, που της λείπουν, στα πλαίσια ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης. Τα μέσα και οι καλές τεχνικές, όπως είναι για παράδειγμα η περιβαλλοντική φορολογική μεταρρύθμιση (που έχουν εφαρμόσει 18 από τα 28 κράτη-μέλη της Ε.Ε. με μεγάλη επιτυχία), υπάρχουν. Αρκεί να ξεφύγουμε από τη μιζέρια των μαρξιστικών δεινόσαυρων και να συνεισφέρουμε και εμείς στην Ευρώπη, ένα σύγχρονο θεσμό ισόρροπης, βιώσιμης ανάπτυξης, που σέβεται τη φύση και τον άνθρωπο.
Την ίδια ώρα, η περιβαλλοντική φορολογική μεταρρύθμιση, μετατοπίζοντας τα φορολογικά βάρη από την εργασία, στην κατάχρηση των φυσικών πόρων και της ενέργειας, είναι και το κλειδί για την άμεση επανεκκίνηση της Ελληνικής οικονομίας. Γιατί συνδυάζει τη δραστική μείωση του εργατικού κόστους, με την αύξηση της παραγωγικότητας στη χρήση των φυσικών πόρων, την αύξηση της απασχόλησης και τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος, που είναι η πρώτη ύλη της τουριστικής μας βιομηχανίας. Μ’ ένα σμπάρο όχι δυο, αλλά τέσσερα τρυγόνια. Σχετική μελέτη έχω παραδώσει στον Αρχηγό μας.
Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης κάναμε πολλά λάθη. Θεωρήσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν την παχιά αγελάδα που την αρμέγομε κατά βούληση, ενώ άλλοι την τρέφουν. Εμείς ούτε άχυρο δεν της δίνομε. Δεν σκεφτήκαμε ότι κάπου τελειώνουν τα ψέματα. Και παρόλα τα παθήματά μας πολλοί – με πρώτους τους Κυβερνώντες – εξακολουθούν να θεωρούν ότι το ψέμα και η απάτη είναι το μεγάλο εθνικό συγκριτικό μας πλεονέκτημα. (Παράδειγμα και η τελευταία «διαπραγμάτευση»). Κατά τ’ άλλα νιώθουμε προδομένοι και παραδομένοι, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ελπίδα.
Κλείνω με μιαν προφητεία του Κωστή Παλαμά
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
Τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!
Ενωμένοι, κάτω από την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ας δώσουμε μαζί την μάχη ώσπου η παράταξή μας, που τόσα έχει δώσει σ’ αυτό τον τόπο, ανανεωμένη να ξαναδώσει στην Ελλάδα τα φτερά τα πρωτινά της τα μεγάλα.
Γιάννης Παλαιοκρασσάς
πρώην Υπουργός και Επίτροπος της Ε.Ε.
24 Απριλίου 2016.