Φαίνεται ότι οι ασκοί του Αιόλου, που άρχισαν να σκάνε με την κρίση του 2008 στην Αμερική, έχουν ακόμα πολύ αέρα μέσα τους, ενώ όλοι μας κάνουμε ότι μπορούμε για να σκάσομε κι’ άλλους. Αν κάποιος προσπαθήσει να προσεγγίσει το θέμα με κοινή λογική, απορεί με τον μαζοχισμό της ανθρωπότητας, ιδίως όμως ημών των Ελλήνων, που κάνομε ότι μπορούμε για να πολλαπλασιάσομε την κρίση σε όλους τους τομείς.
Ο χειρισμός, τόσο της οικονομικής κρίσης, που εμείς δημιουργήσαμε, όσο και των συνεπειών της γεωπολιτικής κρίσης στη Μέση Ανατολή, είναι σχεδόν αυτοκτονικός. Πώς η Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος βγήκαν από το πρώτο Μνημόνιο, ενώ εμείς βρισκόμαστε στο 3ο και έχει – όχι ο Θεός – αλλά ο διάβολος! Και πώς πετύχαμε να βρισκόμαστε στην απειλή καινούργιου Grexit, από τη ζώνη Shengen αυτή τη φορά, αποκλειστικά λόγω βλακείας και ανικανότητας.
Η οικονομική κρίση ήταν η αναπότρεπτη συνέπεια του αχαλίνωτου λαϊκισμού και ανευθυνότητας όλων των μετά την είσοδο στο ευρώ Κυβερνήσεων, τραπεζών και επιχειρήσεων. Και ο πολλαπλασιασμός των προσφυγικών ροών φυσική απόρροια των προσκλήσεων του Σύριζα στους Τούρκους διακινητές για «λιάσιμο» προσφύγων στα νησιά και τις πόλεις μας.
Η κατάσταση όμως δεν είναι και πολύ καλύτερη, σε ότι αφορά στις «ηγεσίες» του υπόλοιπου Δυτικού κόσμου.
Αφού έτρεξαν να σώσουν τις ιερές τραπεζικές αγελάδες με τα χρήματα των φορολογουμένων, τώρα επιβάλλουν λιτότητα για να πληρώσουν οι λαοί τον λογαριασμό, αφήνοντας ανέγγιχτο τον κρατικό Λεβιάθαν. Τα αρνητικά επιτόκια δεν οδηγούν σε επενδύσεις, όταν δεν υπάρχει κλίμα σταθερότητας αλλά σε νέες εκτροπές του χρηματοπιστωτικού συστήματος προς τοξικά προϊόντα.
Και αφού με λάθη και χρήματα εξέθρεψαν τον τζιχαντισμό, τώρα κατά-ξοδεύονται για να τον καταπολεμήσουν. Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν επαναλαμβάνονται, με τη πρόσθετη χρηματοδότηση Τουρκίας και Σαουδαραβίας στις αντιμαχόμενες ισλαμικές αιρέσεις. Η μόνη πηγή σίγουρου πλουτισμού σήμερα είναι η διακίνηση των άτυχων προσφύγων από την Τουρκία.
Κανείς δεν παραδέχεται ή τουλάχιστο δεν καταλαβαίνει ότι η ρίζα του κακού δεν είναι οικονομική, αλλά ηθική. Το μοντέλο ανάπτυξης του δυτικού κόσμου, υιοθετημένο από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, έγινε ο σύγχρονος δεινόσαυρος. Απελπιστικά απαρχαιωμένος και ανίκανος να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες προκλήσεις, από την κατάλυση των ηθικών αξιών μέχρι την κλιματική αλλαγή. Too little, too late, too wrongly! Μέχρι να κατανοήσομε αυτή την χρεοκοπία, μην περιμένετε προκοπή ή σωτηρία. Ο κ. Τσίπρας – αν πραγματικά ήθελε να ηγηθεί μιας νέας Ευρώπης – ας ξεκινήσει από την εξομολόγηση των λαθών του και τη μετάνοια της αμαρτωλής Αριστεράς του.