Η παλινόρθωση από τους Ταλιμπάν του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν με την ταυτόχρονη υποστολή της αστερόεσσας στην πρεσβεία των ΗΠΑ δημιουργεί νέους συσχετισμούς όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο, ανοίγοντας παράλληλα ένα νέο κεφάλαιο για τη Δύση.
Αν και οι Ταλιμπάν διαβεβαιώνουν με ανακοινώσεις τους ότι η «διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας ολοκληρώθηκε με ασφάλεια, χωρίς να τεθούν σε κίνδυνο οι ζωές, οι περιουσίες και η τιμή οποιουδήποτε», όλοι στη Δύση φοβούνται ότι οι ενέργειές τους θα είναι εντελώς διαφορετικές.
Για την ακρίβεια όχι όλοι καθώς οι Ταλιμπάν κρατούν στα χέρια τους σχεδόν όλα τα χαρτιά με τον έλεγχο των μεθοριακών περασμάτων και των τελωνείων και η Ρωσία και η Κίνα δεν θα έχουν πρόβλημα να συνδιαλλαγούν με την ηγεσία τους, όπως σημειώνουν αναλυτές.
Αναμφίβολα, η εκπληκτική ταχύτητα με την οποία προέλασαν οι Ταλιμπάν θα δώσει τεράστια ώθηση σε ισλαμιστές εξτρεμιστές ανά την υφήλιο, είτε πρόκειται για την Αλ Κάιντα -παρά τις διαβεβαιώσεις της Ουάσιγκτον τον περασμένο Απρίλιο ότι διαθέτει τα μέσα για να αποτρέψει την επανεμφάνισή της- και το Ισλαμικό Κράτος, είτε για μαχητές στη Συρία, τη Μοζαμβίκη, είτε σε συμπαθούντες στην Ευρώπη. Εξ ου και η ανησυχία που διατύπωσε προ ημερών ο Βρετανός υπουργός Άμυνας, Μπεν Γουάλας, ότι τα «αποτυχημένα κράτη αποτελούν εκκολαπτήρια για τέτοια άτομα» και ότι «η Αλ Κάιντα πιθανότατα θα επιστρέψει».
Την ίδια στιγμή ο Τζό Μπάιντεν είναι αντιμέτωπος με μια ήττα που οι όροι της δεν διαμορφώθηκαν επί των ημερών του στον Λευκό Οίκο, αλλά τα προηγούμενα χρόνια, όμως αυτός χρεώνεται ουσιαστικά την τελική έκβαση.
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν ήταν μια ειλημμένη απόφαση, ήδη από την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ. Είχε γίνει σαφές ότι δεν υπήρχε κάποιο περιθώριο η αμερικανική στρατιωτική παρουσία να τροποποιήσει ριζικά το συσχετισμό δύναμης και αναγκαστικά έπρεπε να δρομολογηθεί μια πολιτική λύση που να περιλαμβάνει και αυτούς εναντίον των οποίων έγινε ουσιαστικά ο πόλεμος: τους Ταλιμπάν.
Αυτό οδήγησε στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ με τους Ταλιμπάν και στην υπογραφή της σχετικής συμφωνίας, την οποία αποφάσισε να ολοκληρώσει ο Τζο Μπάιντεν με την ανακοίνωσή του για αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 2021, ακριβώς είκοσι χρόνια μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.
Σύμφωνα με τις αμερικανικές εκτιμήσεις η κυβέρνηση του Αφγανιστάν και οι 300.000 των ενόπλων δυνάμεων, εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων από τις ΗΠΑ, μπορούσαν να αντέξουν και να διατηρήσουν κρίσιμες περιοχές όπως η Καμπούλ, ώστε να μπορέσει να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός που είχε επικυρωθεί στις διαπραγματεύσεις στη Ντόχα, στις οποίες συμμετείχαν και οι Ταλιμπάν, για μια ομαλή πολιτική μετάβαση στη χώρα.
Όμως, αυτό που παράβλεπε αυτός ο σχεδιασμός ήταν το πόσο γρήγορα θα κατέρρεε αυτό που αποτελούσε μέχρι τώρα τον «κρατικό μηχανισμό» στο Αφγανιστάν ενόψει της οριστικής αποχώρησης των αμερικανών και των άλλων δυτικών.
Όλα αυτά σηματοδοτούν ένα ιδιότυπο τέλος εποχής. Μια ολόκληρη στρατηγική και «αφήγηση» των ΗΠΑ για την ικανότητά τους να έχουν σχεδόν «αυτοκρατορική» παρουσία και ισχύ σε πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη, να μπορούν να συντρίβουν όποιον τις αμφισβητεί και να μπορούν να «ανοικοδομούν» κράτη και κυβερνήσεις, έδειξε τα όριά της και την πραγματική αποτυχία της.