Να αποκόψει το Καστελόριζο από τον κορμό των άλλων νησιών του Αιγαίου και να εγκλωβίσει το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης σε μια ζώνη Τουρκικής υφαλοκρηπίδας, έχει στόχο ο Erdogan, αμφισβητώντας ευθέως την Ελληνική κυριαρχία στην περιοχή.
Με διαδοχικές Navtex από τον Αύγουστο και μέχρι πρόσφατα και τις έρευνες του Oruc Reis και των πολεμικών πλοίων που το συνοδεύουν στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Ρόδου και του Καστελόριζου, οι Τούρκοι επιχειρούν να αποκτήσουν δικαιώματα χρησικτησίας δημιουργώντας τετελεσμένα, παρά το γεγονός ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους, εν προκειμένω της Ελλάδας, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που της ανήκει προκύπτουν ipso facto και ab initio, είναι δηλαδή απαράγραπτα, ακόμη κι αν ένα άλλο κράτος εκτελεί εργασίες προσπαθώντας να παραχαράξει το Διεθνές Δίκαιο.
Με τη νέα παράνομη Τουρκική Navtex το ερευνητικό πλοίο, θα κάνει δισδιάστατες σεισμικές έρευνες στην περιοχή, μέχρι τα μεσάνυχτα της 23ης Νοεμβρίου και γι’ αυτή την φάση των εργασιών του Oruc Reis μάλιστα, οι Τούρκοι έχουν ζητήσει να μην προσεγγίσει κανένα πλοίο εγγύτερα μιας ζώνης έξι ναυτικών μιλίων, προειδοποιώντας εμμέσως την Ελληνική πλευρά.
Η παράνομη Τουρκική Navtex βάσει της οποίας κινείται το Oruc Reis από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης, απέχει μόλις 12 ναυτικά μίλια από το νησί της Ρόδου και 18 ναυτικά μίλια από το νησί της Ρω, στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου.
Ο χρόνος που επελέγη από το καθεστώς Erdogan για την ανακοίνωση της νέας Navtex δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίος. Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Abdel Fattah el Sisi ήταν στην Αθήνα, επισφραγίζοντας την στρατηγική εταιρική σχέση της χώρας του με την Ελλάδα και η Άγκυρα έστειλε το δικό της μήνυμα ότι δεν θα κάνει εύκολα πίσω, διεκδικώντας στο πεδίο όλα όσα νομίζει ότι της ανήκουν.
Την ίδια στιγμή, η δημοσιοποίηση της νομικής τοποθέτησης του State Department για τον Ελληνικό εναέριο χώρο και το εύρος των Ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, μοιάζει σαν να ρίχνει νερό στον μύλο της Τουρκίας.
Το Αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών επισημαίνει ότι ο εναέριος χώρος είναι ο υπερκείμενος των χωρικών υδάτων και άρα δεν αναγνωρίζει τον Ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ναυτικών μιλίων, επαναφέροντας την άποψη περί δήθεν Ελληνικού παράδοξου (greek perception) όταν το σημερινό εύρος των χωρικών υδάτων είναι 6 ναυτικά μίλια.
Όσο κι αν αυτή η Αμερικανική θέση ήταν γενικά γνωστή, η χρονική περίοδος που επαναλαμβάνεται δημιουργεί προβληματισμό. Κι αυτό όχι μόνο επειδή οι νομικές υπηρεσίες του State Department δεν αναγνωρίζουν ως παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου τις πτήσεις Τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών μεταξύ 10 και 6 ναυτικών μιλίων από τις ακτές των νησιών.
Αλλά και γιατί η λανθασμένη προσέγγιση της Αμερικανικής πλευράς έρχεται σε μία ρευστή περίοδο, λόγω της αλλαγής της Αμερικανικής ηγεσίας αλλά και λόγω της κλιμακούμενης επιθετικότητας του Erdogan που αμφισβητεί ανοιχτά τα οριζόμενα σε διεθνείς συνθήκες, επιδιώκοντας να γκριζάρει θαλάσσιες περιοχές τις οποίες σχεδιάζει να σφετεριστεί.
Απαντώντας στην έκθεση του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, η οποία διαβιβάστηκε στο Κογκρέσο, στο πλαίσιο των διατάξεων του “Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act” και που σημειωτέον απεστάλη στο Κογκρέσο πριν από περίπου 8 μήνες (στις 18 Μαρτίου 2020), το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επισημαίνει ότι τα όρια των Ελληνικών χωρικών υδάτων, όπως και τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα καθορισμένα εδώ και χρόνια στη βάση του συμβατικού και του εθιμικού διεθνούς δικαίου και δεν τυγχάνουν ουδεμίας αμφισβήτησης.
Συγκεκριμένα, τονίζουν από την Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών: «Όσον αφορά το Νοτιο-Ανατολικό Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα θαλάσσια σύνορα έχουν καθορισθεί από τη συμφωνία Ιταλίας-Τουρκίας που υπογράφηκε στην Άγκυρα στις 4 Ιανουαρίου 1932, καθώς και το πρακτικό που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εν λόγω συμφωνίας και υπεγράφη στην Άγκυρα στις 28 Δεκεμβρίου 1932. Η Ελλάδα, ως διάδοχο κράτος, βάσει της συνθήκης των Παρισίων του 1947, απέκτησε την κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων χωρίς καμία αλλαγή στα θαλάσσια σύνορα, όπως αυτά είχαν συμφωνηθεί μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας.
Αναφορικά με τα θαλάσσια σύνορα στη Θράκη (μέχρι το σημείο σε απόσταση τριών ναυτικών μιλίων από το Δέλτα του Έβρου), αυτά ορίσθηκαν από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και το Πρωτόκολλο των Αθηνών του 1926.
Τέλος, αναφορικά με τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των ανωτέρω δύο περιοχών (από Θράκη έως Δωδεκάνησα), όπου τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και της Τουρκίας τέμνονται, τα θαλάσσια σύνορα ακολουθούν τη μέση γραμμή μεταξύ των ελληνικών νήσων και νησίδων και των απέναντι τουρκικών ακτών.
Τα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών της υδάτων, τα οποία έχουν αποτυπωθεί επανειλημμένως, αποτελούν ταυτόχρονα και εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».