Σπάνιο θέαμα ο Αρχιεπίσκοπος και ο άθεος (κατά δήλωσή του) Πρωθυπουργός να γελούν τόσο εγκάρδια. Ο τελευταίος μάλιστα φανερά κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια. Υποθέτουμε ότι βλέπει 10.000 κληρικούς να διαγράφονται από τον κατάλογο των δημοσίων υπαλλήλων και ισάριθμους κομματικούς εγκαθέτους να παίρνουν την θέση τους. Βλέπει όμως και την μισή εκκλησιαστική να περνάει στο κράτος, χωρίς να δώσει ούτε Λαφαζανικό φράγκο.
Αυτά πέρασαν από το απλοϊκό μυαλό μου όταν άκουσα την διπλή ανακοίνωση, άθεου Πρωθυπουργού και ένθεου Ποιμενάρχη στο επιβλητικό ντεκόρ Μαξίμου. Όμως, «η ιστορική συμφωνία» η οποία, κατά τους αριστερο-δεξιο-αγαθιάρηδες που την συνέταξαν νύχτα «έλυνε προβλήματα αιώνων», με αστραπιαία ταχύτητα μεταβαπτίσθηκε από τους ιερούς και ανίερους νονούς της «πλαίσιο συμφωνίας προς συζήτηση . . . πρόθεση συμφωνίας για έγκριση από Ιεραρχία και Βουλή», μόλις βρόντηξαν τα καριοφίλια της Ιεραρχίας και των υπό σφαγή κληρικών. Τελικά απορρίφθηκε από την μόνη αρμόδια Ιεραρχία και ξέμεινε ανύπαρκτο, αβάπτιστο, απόβλητο, για να αναροφηθεί από την γκαιμπελική σκούπα του Μαξίμου. Ο Ιούλιος Καίσαρ δεν είπε ποτέ “veni, vidi, vici” αλλά “ήλθα,είδα, ηττήθηκα”. Κάπως έτσι μας τα είπε ο εγκρατής στα Συριζο-λατινικά Κυβερνητικός Εκπρόσωπος.
Το έγκλημα όμως κατά των θεσμών και της Δημοκρατιας δεν εξαφανίζεται με τις «παρόλες» του όποιου Κυβερνητικού εκπροσώπου. Ο επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας Πρωθυπουργός και ο «πρώτος μεταξύ ίσων» Αρχιεπίσκοπος, χωρίς καμιά έστω και απλή ενημέρωση των θεσμοθετημένων από το Σύνταγμα αρμοδίων νομοθετικών σωμάτων (της Βουλής καιτης Ιεραρχίας), πήγαν να υποκλέψουν με νυχτερινά τεχνάσματα την κυρωτική απόφασή τους για μια δόλια και άκυρη εκ των πραγμάτων συμφωνία. Αυτό δεν είναι ούτε Δημοκρατία, ούτε Συνοδική Ορθοδοξία. Όσο και όπως και αν θέλουν να το καλύψουν, δεν πρόκειται για Μικρή Νυχτερινή Μουσική αλλά για «Χοντρή, Νυχτερινή, δικτατορική δολοπλοκία».
Δεν θα νοιαζόμαστε και τόσο, αν δεν επρόκειτο για την λειτουργία των θεσμών, που διασφαλίζουν τόσο την Δημοκρατία όσο και την Ορθοδοξία. Ούτε ο Πρωθυπουργός μπορεί να προεξοφλεί την απόφαση της Βουλής, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος της Ιεραρχίας, ιδίως σε ένα θέμα που έχει ρυθμισθεί νομοθετικά από το 1945 και για το οποίο έχει υπογραφεί και Σύμβαση μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας από το 1952. Όσοι ενδιαφέρονται περισσότερο για τη νομική πλευρά του ζητήματος ας αναζητήσουν την Ομιλία του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον ΣΚΑΪ (εκπομπή Αυτιά 16.11.2018).
Η επικρατούσα αντίληψη για την υφιστάμενη εκκλησιαστική περιουσία είναι ότι πρόκειται για τεράστιες εκτάσεις «φιλέτων» για τουριστική αξιοποίηση ή πανάκριβων, αστικών οικοπέδων. Η πραγματικότητα είναι ότι η περιουσία αυτή ήταν μεγάλη, κατά την απελευθέρωση της χώρας από την τουρκοκατία, διότι πολλοί Έλληνες «χάριζαν» τα κτήματά τους στην Εκκλησία για να τα γλυτώσουν από την διαρπαγή των κατακτητών. Το μεγαλύτερο μέρος της όμως εκποιήθηκε την δεκαετία του 1830, κατά την διάλυσητου 75% των Μονών από τους Βαυαρούς, οι οποίοι επώλησαν ακόμα και τα ιερά σκεύη, άμφια και εικόνες.
Η ίδια η Εκκλησία, δώρισε μεγάλες εκτάσεις για ανέγερση νοσοκομείων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, δημιουργία πλατειών και πάρκων στην Αθήνα και άλλες πόλεις και περιοχές της Χώρας, αλλά και το σύνολο σχεδόν των αγροτο-λιβαδικών εκτάσεών της για αποκατάσταση ακτημόνων ή προσφύγων, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Όταν το 1973-74 έγινε η πρώτη δοκιμαστική απογραφή, από την Εταιρεία Προγραμματισμού και Αναπτύξεως Α.Ε. της Εκκλησίας, εκτιμήθηκε ότι το σύνολο της περιουσίας δεν υπερέβαινε το 1.500.000 στρέμματα, ως επί το πλείστον δασικών εκτάσεων ή άγονων μοναστηριακών βοσκοτόπων. Βεβαίως υπάρχουν σε αυτήν ακίνητα κατάλληλα για τουριστική ή οικιστική ανάπτυξη, αλλά δεν είναι κατανοητό γιατί πρέπει να συμμετέχει το κράτος σε αυτή την διαδικασία. Χρειάζεται «μπαξίσι» για να κάνει το κράτος το αδειοδοτικό καθήκον του, ή να το πούμε «δωροδοκία»; Εκεί δυστυχώς ευτελίζεται το όλο εγχείρημα, μετά την αδόκιμη εμπλοκή του, στον έμφυτο – φαίνεται – γκαιμπελισμό που αποτελεί την μοναδική ικανότητα του Μαξίμου.