Κάποιο πουλάκι μου έλεγε ότι την Τρίτη, μετά το μαύρο Eurogroup της Δευτέρας, στο στρατόπεδο της Κουμουνδούρου ήχησε το σάλπισμα «Υποστολή Γραβάτας» και στην συνέχεια το πένθιμο εμβατήριο. Η Ελλάδα όμως έμεινε με άδεια χέρια. Δεν πήρε ούτε μια υπόσχεση ελπίδας για την ρύθμιση του χρέους και, το κυριότερο, την είσοδο στην ποσοτική χαλάρωση, που θα έδινε την πολυπόθητη ρευστότητα στις τράπεζες και την οικονομία.
Σε προηγούμενο σημείωμά μου στην ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ είχα υπογραμμίσει την ανάγκη ο Πρωθυπουργός να παίρνει μαθήματα από την ιστορία, έστω την δική του και μόνο. Θα έβλεπε ότι τα οψώνια της καθυστέρησης των αξιολογήσεων θάνατος.
Πρώτον, κάθε μήνας καθυστέρησης διατηρεί και βαθαίνει την κρίση της οικονομίας μας, αφαιρώντας από το εθνικό εισόδημα 1 εκατομμύριο ευρώ (12 τον χρόνο). Επιπλέον με την αβεβαιότητα που προκαλεί απομακρύνει την ελπίδα κάθε επένδυσης, που είναι το μόνο διέξοδο στην κρίση.
Δεύτερον, οι δανειστές μας βλέποντας αυτό, ζητούν συνεχώς πρόσθετα μέτρα και χάνουν και τα τελευταία ψίχουλα εμπιστοσύνης που μας είχαν. Αν η δεύτερη αξιολόγηση είχε κλείσει τον Οκτώβριο του 2016, όπως έταζε αρχικά ο Πρωθυπουργός, θα είχαμε γλυτώσει πολλές από τις περικοπές συντάξεων και σίγουρα τα υποχρεωτικά πλεονάσματα 3,5% πέρα από το 2020.
Στον απόηχο του μαύρου Eurogroup ο Πρωθυπουργός έκανε άλλη μια «κωλοτούμπα» και ξέχασε την ρύθμιση, λέγοντας ότι αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα δεν είναι η ρύθμιση του χρέους, αλλά η έξοδος στις αγορές. Θα πρέπει να του υπενθυμίσουμε ότι το 2014, πριν το κόλπο του δίδυμου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να προκαλέσει εκλογές με την ματαίωση της εκλογής Προέδρου, η Ελλάδα είχε βγει στις αγορές και η οικονομία είχε περάσει στην ανάπτυξη το Γ΄ τρίμηνο. Εκείνος την έβγαλε από τις αγορές, την έριξε ξανά στην ύφεση και εξακολουθεί να «ενηλικιώνεται» με έξοδα του Ελληνικού λαού.
Το ερώτημα είναι: «Γιατί όλα αυτά»; Η σκληρή απάντηση είναι ότι αυτά είναι η απαραίτητη ζωοτροφή, για να πεισθεί το κοπάδι των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και οι άλλοι αφελείς, ότι η Κυβέρνηση πέφτει στις επάλξεις της «σκληρής» διαπραγμάτευσης. Μα τότε δεν είναι σκληρή αλλά κουτή, αφού τελειώνει σε χειρότερο σημείο από εκείνο που ξεκίνησε.
Βασικός κανόνας της σκληρής διαπραγμάτευσης είναι να εκτιμάς ψυχρά τον αντίπαλο. Όχι να «τσαμπουνάς κόκκινες γραμμές» που ξέρεις ότι «θα τις κάνεις καθάρσιο». Και να κινείσαι γρήγορα να αρπάξεις ότι μπορείς, όταν οι κρίσιμες ευρωπαϊκές εκλογές είναι σε ασφαλή απόσταση. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι έχεις και ένα σοβαρό δικό σου σχέδιο και έξυπνη στρατηγική. Είδη άγνωστα στο Συριζαϊκό μυαλό, που κατά την ίδια την ομολογία του Πρωθυπουργού τρέφεται με αυταπάτες και υποφέρει από μαρξιστικούς κακοήθεις όγκους, που του στρεβλώνουν την όραση.
Τα πράγματα είναι απλά:
- Το ασφαλιστικό δεν θα καταστεί ποτέ βιώσιμο με 1.500.000 ανέργους και τον Ελληνικό πληθυσμό να γηράσκει και να μειώνεται.
- Η οικονομία δεν αναστήνεται χωρίς επενδύσεις, μείωση του κράτους και της γραφειοκρατίας και μείωση της εξοντωτικής φορολογίας και εισφορών. Με την τελευταία φεύγουν οι ελληνικές επιχειρήσεις στην Βουλγαρία, φουντώνει η φορο/εισφοροδιαφυγή και οι καραβιές των μορφωμένων νέων μας που μεταναστεύουν.
- Αυτά όμως δεν γίνονται από ανθρώπους που μισούν την επιχειρηματικότητα, φρενάρουν με ότι μέσο μπορούν τις ιδιωτικοποιήσεις και χύνουν ασυγκράτητα δάκρυα όταν ψηφίζουν.
Για το καλό όλων μας, συμπεριλαμβανομένων των ιδίων, καλό είναι να προσφύγουν στον Ελληνικό λαό για να αποφασίσει τι θέλει. Το έχουν κάνει τόσες φορές, που μια ακόμη θα είναι σωτήρια για την Ελλάδα και την δική τους ψυχική υγεία.
Από τον Μάξιμο 25 Μαΐου 2017