Από την αρχή του περασμένου καλοκαιριού, ο Πρωθυπουργός και οι μαθητευόμενοι επικοινωνιολόγοι του, προσπαθούν εναγωνίως να βρουν ένα νέο «αφήγημα» για να αποπροσανατολίσουν τον Ελληνικό Λαό, από το σκληρό περιεχόμενο της πρώτης αξιολόγησης, που έκλεισε τον Μάιο. Συναισθάνονται ότι η κατάληξή της και η πιθανή έκβαση της δεύτερης φαίνονται στους οπαδούς ως «ακροδεξιά» συνθηκολόγηση της «για πρώτη φορά Κυβέρνησης της Αριστεράς».
Ο Χάρρυ Πότερ του κ. Τσίπρα (άλλως Νίκος Παππάς) νόμισε ότι πέτυχε το σκηνικό παραπλάνησης του λαού, με τον αντισυνταγματικό νόμο του, που ξηλώθηκε από την Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας του περασμένου Οκτωβρίου. Επί πέντε μήνες, η Κυβέρνηση παραμύθιαζε τους Έλληνες με τη δήθεν «επιβολή τάξης στους καναλάρχες και τα βοθρο-κάναλά τους». Το αποτέλεσμα είναι ότι γελοιοποιήθηκε.
Μετά άρχισε νέα παράσταση για να πεισθούμε ότι η δεύτερη αξιολόγηση δεν θα κρατήσει 9 μήνες, όπως η πρώτη, αλλά λίγες εβδομάδες, ώστε να ακολουθήσει η πολυπόθητη συζήτηση της ρύθμισης του χρέους. Ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε το ΔΝΤ, με το οποίο ο κ. Τσίπρας νόμισε ότι θα εκβιάσει τους εταίρους. Όμως το ΔΝΤ, για να μπει στο πρόγραμμα, απαιτούσε νέα μέτρα και 4ο Μνημόνιο, που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξορκίζουν ως νέο Χάρο. Είχαμε αρκετές κόντρες Θεσμών – ΔΝΤ για το κούρεμα του δημόσιου χρέους, αλλά και το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων όπου το ΔΝΤ ήταν ακόμα «σύμμαχος».
Ξαφνικά το Eurogroup, με εισήγηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενέκρινε τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για ελάφρυνση (όχι κούρεμα) του χρέους, που είχαν από καιρό προετοιμαστεί και ο κ. Τσίπρας πανηγύρισε ότι του έπεσε από τον ουρανό το ξερολούκουμο της απόσπασης της κοινής γνώμης, από τα εργασιακά και τα άλλα σκληρά προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης.
Πετύχαμε τον διακαή μας πόθο. Πήραμε την ρύθμιση του χρέους την ώρα που δεν το περιμέναμε. Τι την θέλομε τη δεύτερη αξιολόγηση με τα «αγκάθια» της; Την γράφομε στις καλένδες μας. Βγαίνει ο κ. Τσακαλώτος, που μόλις προχθές είχε προεξοφλήσει τον «έντιμο συμβιβασμό» και λέει ότι δεν δεχόμαστε κουβέντα για πέραν του 2018. Βγάζει και την κυρία Αχτσίογλου η οποία απορρίπτει μετά βδελυγμίας όλα τα εργασιακά. Τέλος ο κ. Τσίπρας μοιράζει αυτοπροσώπως κάπου 600 εκατομμύρια ευρώ στους κατασφαγμένους συνταξιούχους και χαρίζει την αύξηση του ΦΠΑ στα υπόλοιπα νησιά.
Στο σημείο αυτό το ΔΝΤ «κλώτσησε» με το Blog του γνωστού κ. Τόμσεν, ότι είναι αναγκαίες και άλλες μεταρρυθμίσεις και άλλα μέτρα και άλλα χρόνια μετά το 2018. Αλλά και ο κ. Σόιμπλε «κλώτσησε» στις μονομερείς παροχές του κ. Τσίπρα και κατόπιν ερωτήσεως του, το Eurogroup δήλωσε ότι είναι αντίθετες με τον Μνημόνιο. Ο Τσίπρας επιμένει ότι το περίσσευμα το κάνουμε ότι θέλομε, ενώ ξέρει ότι έχει υπογράψει τα αντίθετα. Και έτσι από την ευφορία των πανηγυρισμών, πριν 10 μέρες, για τη «ρύθμιση» του χρέους, βρισκόμαστε ξαφνικά σε ένα ρινγκ όπου όλοι ρίχνουν από μπανανόφλουδες μέχρι γροθιές σε όλους. Ο κ. Τσίπρας τρέχει για «πολιτική» λύση σε Βερολίνο και Βρυξέλλες με κύριο αίτημα να φύγει το μισητό ΔΝΤ από την μέση. Αγνοεί ότι η Γερμανική Βουλή ψήφισε την βοήθεια προς την Ελλάδα, υπό τον όρο ότι θα είναι το ΔΝΤ μέσα στην τρόικα; και ότι η κ. Μέρκελ δεσμεύθηκε γι’ αυτό;
Έτσι, στα μάτια των θεσμών, των επενδυτών, αλλά και όλου του κόσμου η Ελλάδα άλλαξε για μια ακόμα φορά χρώμα: από το καλό παιδί, που ψήφιζε και εφάρμοζε τις μεταρρυθμίσεις, ξανάγινε το «μαύρο» πρόβατο που κλωτσάει την καρδάρα και χύνει το γάλα, που οι θεσμοί του έδωσαν για να σταθεί στα πόδια του. Επαναλαμβάνεται το έργο του Ιουλίου 2015, μόνο που αντί για δημοψήφισμα ο κ. Τσίπρας απειλεί με εκλογικό Κούγκι.
Ας πάμε πίσω στο ρίνγκ. Ποιος θα νικήσει; Μα για τ’ αυτονόητα θα συζητάμε; Όποιος είναι ο πιο δυνατός. Λέτε να είναι ο Τσίπρας; Ποιος τον έχει ανάγκη; Το πολύ-πολύ να τον ταΐσουνε ένα GREXIT από κοινού Ευρωπαίοι και Σόιμπλε.
Από τους πανηγυρισμούς, πίσω στα ξόρκια. Γιατί; Διότι ο Πρωθυπουργός μας δεν μπορεί να ενηλικιωθεί στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τώρα είναι 40ρης Πρωθυπουργός και ότι το Eurogroup ή το ΔΝΤ και ο Σόιμπλε δεν είναι το 15μελές των καταλήψεων. Όσο κι’ αν η αριστερή καρδιά του σκίζεται, όταν βλέπει την παρεούλα του χωρίς αριστερό χαμόγελο, οι θεσμοί δεν συγκινούνται. Και γιατί να συγκινηθούν; Έχει μετρήσει πόσες φορές τους έβρισε ή τους «ξεγέλασε»; ξέχασε τις τηλεφωνικές υποκλοπές; ή πόσες φορές έχει αλλάξει πολιτική περούκα;
Μετά, πώς να συμφιλιωθείς με τέτοια στελέχια, όπως ο Ζουράρις, που μοιράζει τα Ίμια και άλλα 18 νησιά στους Τούρκους, διότι – λέει – θα τα ξαναπάρομε πίσω. Ή τον Παρασκευόπουλο που λέει ότι η Ελληνική σημαία, είναι σύμβολο μόνο πάνω στους ιστούς των δημοσίων κτιρίων και κάτω από αυτούς είναι κουρελόπανο που το καίμε; Τέτοιες «διάνοιες» που έφτιαξαν νόμους, σύμφωνα με τους οποίους εγκληματίες καταδικασμένοι σε 10 χρόνια ειρκτή, αποφυλακίζονται σε δύο χρόνια με άδεια, πάνε στη Γερμανία όπου βιάζουν και σκοτώνουν μια ακόμα φοιτήτρια, θα τους αφήσομε να σαπίζουν στη φυλακή; Η ανικανότητα αυτής της Κυβέρνησης να στήσει 100 σκηνές για τους πρόσφυγες ακόμη και με lego είναι παροιμιώδης. Ακόμα και δυό σωστές κουβέντες δεν μπορούν να πουν χωρίς να κάνουν και από ένα χονδροειδές λάθος.
Ο Πρωθυπουργός, ο φίλος του Μπούλης Καμμένος και η Κυβέρνηση τους έχουν καταντήσει δημόσιος κίνδυνος, Όσο μένουν, τόσο το Έθνος βαράει διάλυση και τέλος εποχής. Από τέτοια κατάντια κύριε Ζουράρι δεν μας σώζει ούτε η γλώσσα, ούτε τα ποιήματα του κυρίου Κουράκη.
Σήμερα, γιορτή του Αγίου Ελευθερίου, κλείνω με την ευχή ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!
Από τον Μάξιμο 15 Δεκεμβρίου 2016