Κάπου εκεί, γύρω στη μεταπολίτευση, είχα ακούσει κάποιον πολιτικό να λέει στη Βουλή ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Η φράση με είχε αγανακτήσει, γιατί σκέφτηκα ότι το εφικτό μπορεί να το κάνει ο καθένας, η να γίνει και από μόνο του. Μου φάνηκε ότι οι πολιτικοί αρνούνταν τον ηγετικό ρόλο τους, για τον οποίο και τους εκλέγαμε.
Εδώ και ενάμισυ χρόνο με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ζω μια άλλη πραγματικότητα. Οι ηγέτες μας όχι μόνο είναι ανίκανοι να παράξουν πολιτική, αλλά δημόσια παραδέχονται δια στόματος κ. Τσίπρα ότι γι’ αυτούς η πολιτική δεν είναι καν η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη της εξαπάτησης του λαού. Έφτασε σε συνέντευξή του να μας πει ότι . . . ναι! ήταν προφανές ότι πολλά από όσα υποσχεθήκαμε στον λαό ήταν απραγματοποίητα και αυτό όφειλε ο λαός να το καταλάβει. Δεν του φταίμε εμείς που εξαπατήθηκε.
Το άλλο κύριο χαρακτηριστικό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι είναι μαέστροι της πολιτικής υποτέλειας, αφού στόχος τους και καύχημα τους είναι ότι εφαρμόζουν «πιστά» όλες τις δεσμεύσεις της συμφωνίας με τους θεσμούς που υπέγραψαν πέρισυ και ας είναι αντίθετοι από όλη την ιδεολογία τους. Το κάνουν . . . . . κλαίγοντας. Μας λένε: «Μην κλαίτε αγαπημένοι μας συνταξιούχοι και τυχεροί εργαζόμενοι που σας πετσοκόψαμε μισθούς και συντάξεις, δείτε και το χάλι των ανέργων! Και εμείς το κάνουμε με πόνο ψυχής αλλά δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, μας εξαναγκάζουν οι δανειστές».
Είναι σαν μας δουλεύουν από πάνω και να μας λένε: «Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για να παραμείνουμε στην εξουσία». Για την «για πρώτη φορά Αριστεροδέξια» που – όπως κομπάζουν – διαθέτει και το ηθικό πλεονέκτημα, η προδοσία της ιδεολογίας και των πιστεύω τους είναι αμαρτία εξομολογημένη. Αλλιώς θα έληγε εντίμως η «Κυβέρνηση τους – η εκλεκτή του λαού» δια της παραιτήσεως που θα υπέβαλε ο κάθε τίμιος άνθρωπος.
Για να γλυτώσουν από αυτά τα κονταροχτυπήματα υποσχέσεων και πράξεων, κραυγών «εθνικής υπερηφάνειας» και «τροϊκανής υποτέλειας», ο μεν Καημένος – εξόδοις του πτωχευμένου λαού – γίνεται αεροπόρος, το δε δίδυμο Τσίπρα-Παππά ζογκλέρ του πολιτικού αποπροσανατολισμού. Η «μακαρία τη λήξει» απλή αναλογική, η συνταγματική αναθεώρηση δια δημοψηφισμάτων και τα άλλα που έπονται είναι τα ψόφια κοτσύφια που προσπαθούν να βγάλουν από το μαγικό . . . ημίψηλο του Μαξίμου.
«Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα». Το κακό είναι ότι μέχρι να έρθει η «κακή τους μέρα» τον λογαριασμό, που συνεχώς ανεβαίνει, τον πληρώνει ο Ελληνικός λαός. Οι άνθρωποι δεν φταίνε σε τίποτα . . . αφού κλαίνε. Κάνουν ότι μπορούν για να μείνουν στην ιστορία όχι ως αριστερή παρένθεση αλλά ως αριστερός Καιάδας. «Άφεριμ!» όπως θα έλεγε και ο ομόλογός τους εν δημοκρατικαίς ελευθερίες Ερντογάν.