Αν δεν ήταν το καθημερινό ξήλωμα της Ελληνικής οικονομίας και η φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του λαού μας, θα παρακολουθούσα την προσπάθεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σχεδόν με συμπόνια. Το «έργο» τους πιο σπαραξικάρδιο και από του Σίσυφου. Προσπαθούν να σπρώξουν στη κορφή του Όρους της Ματαιοπονίας που ονομάζεται Ανάκαμψη, τον τεράστιο Μνημονιακό βράχο (αυτόν που θα είχαν καταργήσει με τον πρώτο Νόμο τους πριν 1½ χρόνο). Πώς να βγει έτσι δουλειά και μάλιστα από ανεπάγγελτους;
Δεν είναι όμως αυτό το μόνο οξύμωρο. Οι Δον Κιχώτες της «για πρώτη φορά Αριστεράς» από τη μια φορο-μαστιγώνουν το άλογο της οικονομίας, για να ορμήσει προς τη μυθική χώρα της Σύλληψης της Φοροδιαφυγής και ταυτόχρονα του τραβούν τα γκέμια, φουλ αριστερά, στα Σόδομα και τα Γόμορρα του διορισμού κομματικών «μετακλητών», διοικητών, συμβούλων και άλλων λαφυρο-κρατών της εξουσίας.
Προσθέστε τώρα και το γεγονός ότι οι άνθρωποι, που μας κυβερνούν, ήταν ανέκαθεν κλασσικές διχασμένες προσωπικότητας, μεταξύ της ευμάρειας που απολάμβαναν, ως γόνοι εύπορων οικογενειών ή ως κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές, εκπαιδευτικοί και της κομμουνιστικής ιδεοληψίας τους, για να καταλάβετε πώς το αλαλούμ που ζούμε δεν έχει καμιά πιθανότητα να λήξει.
Τα πράγματα είναι απλά: Ακόμα και οι ίδιοι παραδέχονται ότι για να ανακάμψει η οικονομία πρέπει να γίνουν επενδύσεις, τις οποίες μάλιστα επαιτούν από Ρωσία, Κίνα και άλλες χώρες. Μα οι ίδιοι και οι οπαδοί τους θεωρούν την κάθε επένδυση ξεπούλημα και την μάχονται, με συνεχείς απεργίες. αδιαφορώντας προκλητικά αν έτσι εμποδίζουν και τους ελάχιστους εργαζόμενους που έχουν μείνει σ’ αυτή τη χώρα να πάνε στη δουλειά τους. Οι ίδιοι οι υπουργοί τις νομοθετούν κλαίγοντας και μετά επιδίδονται σε κάθε είδους τερτίπι για να τις υπονομεύσουν.
Ανίκανοι να πιάσουν από τα κέρατα τον Μινώταυρο της φορο-διαφυγής, αυξάνουν τους φόρους πέρα από κάθε φορο-δοτική ικανότητα μισθωτών, συνταξιούχων και επιχειρήσεων. Αποτέλεσμα: ακόμα μεγαλύτερη φοροδιαφυγή από όσους δεν είναι φορολογικά υποζύγια και τα «κανόνια» επιχειρήσεων που αφήνουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων στους δρόμους και μεταδίδουν τον ιό της πτώχευσης στους προμηθευτές τους. Μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, χτυπημένες από τα capital controls, κλείνουν, οι εξαγωγές πέφτουν, το περσινό τουριστικό κύμα ξεφουσκώνει, στα νησιά μετά τον διπλασιασμό σχεδόν του ΦΠΑ τα έσοδα πέφτουν. Σύμφωνα με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, το 80% των Ελλήνων έχει πια εισόδημα κάτω των 1000 ευρώ.
Σε κατακλείδα, η Κυβέρνηση με όλες τις δυνάμεις στης, αντί να δημιουργήσει κίνητρα για επενδύσεις ενισχύει γενναία τα κίνητρα της φοροδιαφυγής. Η Ελληνική οικονομία, κάτω από την «για πρώτη φορά Αριστερά», δεν αφήνεται να αξιοποιήσει, ούτε την πρωτοφανή υποτίμηση των μισθών που με τόσες θυσίες του λαού υπέστη. Γι’ αυτό έχομε το τρίτο και μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης στην μεταπολεμική μας ιστορία. Μόνο που τώρα δεν φεύγουν φτωχοί αγρότες, αλλά η πιο μορφωμένη και δυναμική νεολαία μας. Για να ελέγξει την κατάσταση η Κυβέρνηση, μιμούμενη τον Ερντογάν, προσπαθεί να κλείσει τα «βοθροκάναλα» όπως ομολογεί ο πολύς Πολλάκης.
«Ζητείται ελπίς!», όπως θα έλεγε ο Σαμαράκης. Ελπίδα όμως αλλά δεν μπορεί να βρεθεί στην παρούσα Κυβέρνηση, αφού η ίδια την έχει χάσει και ασχολείται με το πώς θα επιζήσει στην ακυβερνησία της απλής Αναλογικής, που την είχε ξεχάσει επί ενάμισι χρόνο. Δυστυχώς για ένα νέο άνθρωπο όπως ο κύριος Τσίπρας και ακόμα δυστυχέστερα για τον Ελληνικό λαό, η υπό την ηγεσία του Αριστερά αποδεικνύεται όχι μόνο ανίκανη να κυβερνήσει, αλλά και βαθύτατα ανήθικη και αντιδημοκρατική.