Είχα την τύχη, να ακούσω τον Ντε Γκωλ στην εμπνευσμένη ομιλία του στο Ζάππειο τον Μάϊο του 1963 να προαναγγέλει την ένταξη της Πατρίδας μας στην τότε ΕΟΚ. Ήμουν επίσης παρών στο Ζάππειο κατά την υπογραφή της Συμφωνίας Ένταξης 16 χρόνια αργότερα. Δούλεψα για την απρόσκοπτη και ομαλή ένταξή μας, ιδίως τις πρώτες εκείνες κρίσιμες μέρες της Πρωτοχρονιάς του 1981. Θυμάμαι το άρθρο των Financial Times λίγες μέρες αργότερα: “The Greek surprise”, που ήταν γεμάτο θαυμασμό για την πλήρη προετοιμασία μας και την ομαλή ένταξή μας.
Χτες έζησα – ευτυχώς από την τηλεόραση αυτή τη φορά – την θυελλώδη συζήτηση στη Βουλή του πολυνομοσχέδιου-σανίδας σωτηρίας. Οι αντεγκλήσεις, οι απάτες, οι ύβρεις και τα ανερυθρίαστα ψέματα, άθελα μου έφεραν στο νου τους στίχους του Παλαμά:
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
Περπατώντας στους δρόμους νοιώθεις ένα λαό απελπισμένο, εξουθενωμένο, χωρίς ίχνος αυτοπεποίθησης ή εθνικής αξιοπρέπειας. Αυτό με απελπίζει πιο πολύ, είναι ότι εξακολουθούμε να παίζουμε το κάλπικο παιχνίδι της αυταπάτης, της άρνησης να κοιτάξουμε όλοι – ηγεσία και λαός – το βρώμικο πρόσωπό μας στον καθρέφτη της αλήθειας. Μέχρι να το κάνουμε αυτό, δεν υπάρχει σωτηρία. Κανείς μας – ηγεσία και λαός – δεν αναγνωρίζουμε ότι με τα δικά μας λάθη φέραμε την πατρίδα μας, μέσα σε λίγα χρόνια, από τη δόξα και τον θαυμασμό στα τάρταρα της χαμένης αξιοπιστίας και ελπίδας. Βλέπε «κόφτη» και το υπερ-Ταμείο των 99 ετών.
Όλα τα κόμματα, κατέφυγαν στην αντι-Μνημονιακή ρητορική για να διαγράψουν την δική τους βαρύτατη ενοχή, που ακριβώς συνίσταται στο ότι δεν κατάφεραν να κάνουν ένα δικό τους μνημόνιο αντιμετώπισης της κρίσης. Αντίθετα καλλιεργούν τον μύθο της εξόδου από τα μνημόνια προς τη χώρα των ανέμελων λωτοφάγων. Όσο δεν συμβιβαζόμαστε με την πραγματικότητα για να την αντιμετωπίσουμε, με θυσίες, ναι! τόσο θα πληρώνομε περισσότερα.
Ο Κωστάκης Καραμανλής ακολούθησε αμήχανα την πορεία πρόσκρουσης και πήδηξε από το σκάφος την τελευταία στιγμή. Ο Γιωργάκης Παπανδρέου αντελήφθη την όλη υπόθεση ως παιδικό σκετς. Ο Αντωνάκης Σαμαράς προχώρησε γενναία στην αποκόλληση από τα βράχια, αλλά κάπου πανικοβλήθηκε και κατέφυγε σε θανάσιμη ομοιοθεραπεία: Δεξιός λαϊκισμός εναντίον του αριστερού Τσιπρο-λαϊκισμού νέας κοπής. Όλοι τους, με αρχιμαέστρο τον Τσίπρα, αρνήθηκαν να ενώσουν το πλήρωμα σε ένα ενιαίο άλμα σωτηρίας, του ενός σκάφους που όλοι επιβαίνουμε και κινδυνεύουμε.
Η περίοδος Ιανουάριος 2015, έως σήμερα και βλέπομε πόσο ακόμη, θα είναι η μελανότερη σελίδα στην οικονομική μας ιστορία. Απραξία διαπραγμάτευσης και απουσία πολιτικής. Μόνο σπασμωδικές επιληψίες αριστερίστικης ιδεοληψίας, που μισεί το επιχειρείν και το ξεπατώνει με φόρους μεθοδικά. Νέοι, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες ότι καλύτερο στοιχείο της κοινωνίας μας παίρνει τον δρόμο της ξενιτιάς. Μένουν οι εραστές των άκρων, υπουργοί ή χρυσαυγίτες.
Έλληνες ξυπνήστε και συνέλθετε. Ας αναγνωρίσουμε τα λάθη μας κι’ ας βάλουμε μπρος να χτίζουμε ξανά. Το έχουμε ξανακάνει. Τότε ίσως συμπληρώσουμε τους στίχους του Παλαμά:
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
Τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!
Μάξιμος