Αυτή την περίοδο, με αφορμή τον πόλεμο στη Συρία και το Ιράκ, που οι Αμερικανοί ξεκίνησαν από ασφαλή γι’ αυτούς απόσταση, βιώνουμε μια Ευρώπη συγκρούσεων και αντιφάσεων που είχαμε να δούμε από την εποχή των δύο παγκοσμίων πολέμων. Η τραγική εικόνα των εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων στην αιματηρή πορεία τους προς το «γερμανικό όνειρο» θα έπρεπε να ματώνει και τις πιο βάρβαρες ακόμα καρδιές. Με τρόμο όμως, όσοι εξακολουθούμε και μένομε πιστοί στις ιδέες και τις αρχές της Ενωμένης Ευρώπης, βλέπομε το αντίθετο.
Η κοινή μας πολιτιστική κληρονομιά που βασίζεται στον Ελληνο-Ρωμαϊκό πολιτισμό και τη Χριστιανική αποκάλυψη, ξεσκίζεται στο όνομα του εθνικο-ρατσισμού και των φοβικών συμπλεγμάτων λαών, που μόλις πριν 3 δεκαετίες, ζούσαν το δράμα της στέρησης των δημοκρατικών ελευθεριών και ξεσηκωνόταν εναντίον της καταπίεσης και της φτώχειας των ολοκληρωτικών σοβιετικών καθεστώτων. Οι Τούρκοι, όπως πάντα, εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις νομίζοντας ότι με το αίμα των αθώων θα αποσπάσουν παραχωρήσεις από την Ευρώπη και θα λύσουν και τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα. Οι κεντρο-Ευρωπαίοι συρματοπλέκουν τα σύνορα, που οι ίδιοι πριν επίσης 3 δεκαετίες κατήργησαν στο όραμα και το όνομα μιας «Ενωμένης Ευρώπης».
Και εμείς συνθλιβόμαστε ανάμεσά τους επιδεικνύοντας τις δικές μας αντιφάσεις και αδιέξοδα: Με ένα λαό που στην συντριπτική του πλειοψηφία δείχνει ότι ακόμα δεν έχασε τη Χριστιανική αγάπη στον συνάνθρωπο, ανεξάρτητα από πίστη, φυλή και πατρίδα. Και μια επιεικώς γελοία Αριστερή κυβέρνηση, που αντιφατική, διχαστική και ανίκανη σύρεται πίσω από τετελεσμένα γεγονότα, με όραμά της να νεκραναστήσει τον φασιστικό, «ανύπαρκτο» σοσιαλισμό, με μεθόδους «Τζουμπέ»[1].
Πιστεύω ότι αυτό είναι το αναπόδραστο αποτέλεσμα της αποκήρυξης ή απώλειας (όπως προτιμάτε) της κλίμακας των ηθικών και πολιτιστικών αξιών, που ήταν η κοινή συνισταμένη των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και που, με στόχο την παύση των πολέμων, εκφράστηκε δυναμικά και αποτελεσματικά από τους ιδρυτές της Ενωμένης Ευρώπης. Αν αυτές οι αξίες δεν ανακτηθούν και προασπιστούν από τους 28 είναι βέβαιο ότι θα ξανακυλήσομε στην διάλυση και στη συγκρουσιακή βαρβαρότητα του περασμένου αιώνα.
Όσο για μας, πρέπει επιτέλους να πάψομε να παίζομε θέατρο, με την δημοκρατία και την αξιοκρατία και να αποφασίσομε ποιοι είμαστε; Οι Έλληνες που (έστω και με κάποιες κακοφωνίες) σκύβουν με αγάπη στους πρόσφυγες αδελφούς μας, εκδηλώνοντας τον πολιτισμό μας, ή αυτοί που σφάζονται με άκρατο πολιτικό εγωισμό, καταστρέφοντας τον λαό μας και το μέλλον του, διασφαλίζοντας και οι ίδιοι την αυτό-διαγραφή τους από την ιστορία. Ας απαντήσομε το ερώτημα σοφά και εποικοδομητικά. Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας!
[1] Δημήτριος Βούλγαρης, πολιτικός του 19ου αιώνα Γνωστός και με το προσωνύμιο «Τζουμπές», πολιτικός από την Ύδρα που διατέλεσε και πρωθυπουργός, ο κυριότερος εκπρόσωπος της φαυλότητας στην πολιτική.