Η χαρακτηριστική διαφορά της «για πρώτη φορά Κυβέρνησης της Αριστεράς» είναι ότι έχει μακράν ξεπεράσει κάθε προηγούμενη Κυβέρνηση στο να τα κάνει όλα ένα «μπάχαλο» φραστικά αλλά και πρακτικά. Πολύ καλό παράδειγμα το προσφυγικό στο οποίο η . . πάσα Ευρώπη μας αναγνωρίζει ως μπαχαλο-μάστορες με μεγαλόσταυρο Α’ τάξης.
Η εισαγωγή ήταν χαρούμενη: «καλωσορίζουμε τους δυστυχισμένους». Το άκουσαν οι δουλέμποροι και με την υπερβολή της φιλανθρωπίας που τους διακρίνει, μέσα στα καραβάνια που μας στέλνουν φροντίζουν να πακετάρουν και αρκετούς πνιγμένους, έτσι για να μη πάει το κλάμα στράφι.
Ακολούθησε η ανάδειξη από Κυβερνητικά χείλη των δυστυχισμένων προσφύγων, ως πλουτοπαραγωγικής πηγής για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, που έπρεπε να είναι ευτυχή γι’ αυτό. Μετά έγιναν ευτυχείς και οι άστεγοι πρόσφυγες που . . λιαζόταν στα παγκάκια της Πλατείας Βικτωρίας. Μετά είχαμε τα πλοία φιλοξενίας στη Λέσβο, που μετά άρχισαν να ταξιδεύουν και το πρωθυπουργικό ξέσπασμα για την αδυναμία φύλαξης των «ανύπαρκτων» νησιωτικών συνόρων, αφού είναι «θάλασσα».
Έσχατο επεισόδιο, η κατάληψη της σιδηροδρομικής γραμμής στην Ειδομένη και το «επίτευγμα» της Κυβερνητικής μεταφοράς των χιλιάδων προσφύγων στο γήπεδο Τάε Κβο Ντο, που δεν τους χωρούσε και ούτως ή άλλως είχε διεθνείς αγώνες σε μια βδομάδα. Τώρα ακούμε τον παλμό της Κυβερνητικής πρόνοιας που χτυπάει μεταξύ Καμμένου και Μουζάλα. Ο τελευταίος επειδή έχει δουλέψει στη ζωή του και ξέρει τι θα πει πρόγραμμα, τάχει χαμένα με την «αποτελεσματικότητα» και την «συντροφική αλληλεγγύη» όλης της υπόλοιπης Κυβέρνησης, που όταν δεν του βάζει τρικλοποδιές επιχαίρει για τα αδιέξοδα που η ίδια του προκαλεί.
«Όμοιος ομοίω αεί βελάζει» όπως έλεγε κάποιος γραμματιζούμενος. Οι κυβερνητικοί και οι «άλλοι» μπαχαλάκηδες γι’ αυτό τη βρίσκουν τόσο ωραία μεταξύ τους, που οι πρώτοι νομοθετούν για την ευζωία των δεύτερων, ενώ την αρνούνται με τις πράξεις τους και κυρίως τις συστημικές γκάφες και παραλείψεις τους στον υπόλοιπο λαό.
Καιρός είναι να αντιληφθεί ο κ. Τσίπρας ότι με μπαχαλάκηδες μπορείς να κάνεις καταλήψεις, αλλά δεν μπορείς να κυβερνάς. Αν έχει τα ηγετικά προσόντα που του αποδίδονται, θα έπρεπε «προχθές» να είχε αντιληφθεί ότι αποτελεί εθνική ανάγκη η μετακίνηση του προς το Κέντρο και η αντικατάσταση των μπαχαλάκηδων, με τους οποίους νομίζει ότι κυβερνά, με πεπειραμένους επαγγελματίες (όχι κατ’ ανάγκη πολιτικούς) που μπορεί να βγάλουν δουλειά και να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις προς την Ευρώπη που φέρουν την υπογραφή του.
Ο Αβράαμ Λίνκολν, αυτός ο σπουδαίος πολιτικός αλλά και άνθρωπος είχε πει:
Μπορείς να κοροϊδεύεις όλους ανθρώπους για κάποιο καιρό, και κάποιους ανθρώπους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους τους ανθρώπους, όλο τον καιρό. Καθήκον του ηγέτη, κύριε Τσίπρα, είναι να καταλαβαίνει και τέτοιες απλές αλήθειες και να βγαίνει από τα κομματικά δόκανα.
Από τον Μάξιμο
