Η γελοιογραφία που μου έστειλε ένας φίλος είναι δυστυχώς μια πολύ ρεαλιστική εικόνα της Κυβέρνησης. Το μόνο συνδετικό σημείο των μελών της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς είναι ότι όλοι κοιτάνε προς μια κατεύθυνση. Αριστερά από την σκοπιά του θεατή και δεξιά από την δική τους.
Κανείς δεν κοιτάει τον άλλο, αλλά όλοι είναι απορροφημένοι στο δικό τους «νούμερο». Μια παράσταση Καραγκιόζη τετάρτης κατηγορίας έχει μεγαλύτερη συνοχή και σοβαρότητα.
Το τραγικό είναι ότι αυτό το απίθανο άθροισμα από καρικατούρες συνθέτει την Κυβέρνηση αυτής της δύσμοιρης χώρας – είναι ο Βεζύρης μας. Στα 185 χρόνια της ζωής του σύγχρονου κράτους μας, παρ’ όλες τις ανώμαλες καταστάσεις, κινήματα και τις δικτατορίες, δεν έχει σημειωθεί όμοιο κυβερνητικό αλαλούμ. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε και η πειθαρχία του Κουαρτέτου.
Τελευταίο χαρακτηριστικό επεισόδιο το πίσω-μπρος στο προσφυγικό. Το ρίξαμε στο τσάμικο. Πρώτο σάλτο «εθνικής περηφάνειας»: Όχι! δεν χρειαζόμαστε την ευρωπαϊκή ενίσχυση για να αντιμετωπίσομε το προσφυγικό κύμα, δεν θέλομε FRONTEX στην Ειδομένη, δεν θέλομε τη RABIT στο Αιγαίο. Μόλις διατυπώνεται η απειλή «έξω από τη Σένγκεν!», ανώμαλη προσγείωση και αυλαία στο τσάμικο. Ο (αριστερός) Τσάμης βάζει την ουρά στα σκέλια και τρέχει στις Βρυξέλλες να υποβάλει αίτηση για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και για τα τρία. Η εθνική υπερηφάνεια χάρη στον άσχετο Καραγκιόζη Βεζύρη μετατρέπεται σε ένα λεπτό σε εθνική ξεφτίλα.
Οι 10 μήνες του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία παρουσιάζουν ένα τρομακτικό ισοζύγιο. Μάλλον φαίνεται ότι αντί για τσάμικο χορεύουμε μοιρολόϊ. Πρώτο βήμα: Ο θάνατος της ανάκαμψης του 2014. Δεύτερο βήμα η κατρακύλα του Βαρουφάκη, που παρασύρει στην πτώση και τη ντάμα του – την οικονομία. Τρίτο βήμα: η «πόρτα στα μούτρα» στην ολοκλήρωση του 2ου προγράμματος. Τέταρτο βήμα: το κλείσιμο των τραπεζών. Πέμπτο: Δημοψήφισμα φιάσκο με κερασάκι τα capital controls. Έκτο: το Μνημόνιο Τσίπρα, χειρότερο από την προσφορά της Κομισιόν. Έβδομο: εξαφανισμός της αξίας των τραπεζικών μετοχών κατά την ανακεφαλαιοποίηση. Όγδοο: φωτιά στους φόρους και τσεκούρι στις συντάξεις.
Ο λογαριασμός; Πλησιάζει ταχύτατα προς τα 100 δις ευρώ. Ποιος τον πληρώνει; Όχι βέβαια ο αριστερός Βεζύρης, που αποκαλύπτεται πλουσιότατος στο πόθεν έσχες, αλλά ο φτωχός λαός.
Το λεβέντικο τσάμικο μετατρέπεται σε στροβιλισμό των αριστερών δερβίσηδων. Ζουν ακόμα υπό τον Αριστερό Βεζύρη απλούστατα επειδή η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να ενσαρκώσει τον Καραγκιόζη.