Αν οι λέξεις εξακολουθούν να ζυγίζονται με βάση το κυριολεκτικό νόημά τους, στη ζωή και την πολιτική η έκφραση «μηδενική αφέλεια» χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Πιο επίκαιρη από ποτέ, ειπώθηκε από τον πρωθυπουργό από το βήμα της Βουλής, όχι εν τη ρύμη του λόγου του, ούτε χάριν λεκτικού εντυπωσιασμού.

Αντιθέτως, η «μηδενική αφέλεια» προβλήθηκε ως το «δόγμα» της ελληνικής πλευράς, καθώς αύριο προσέρχεται στην έναρξη των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία. Συνεπώς μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πάμε ως «πρόβατα επί σφαγή» στην Κωνσταντινούπολη, ότι έχουμε μάθει καλά το μάθημά μας από τους 60 προηγούμενους γύρους των συζητήσεων με την Τουρκία και, κυρίως, από τη συμπεριφορά του Ερντογάν στο Αιγαίο τους έξι τελευταίους μήνες.

Γιατί, τι μπορεί να είναι πιο επιζήμιο για τα εθνικά συμφέροντα όταν έχεις απέναντί σου έναν αδίστακτο και αποδεδειγμένα αφερέγγυο συνομιλητή όπως η Τουρκία; Η αφέλεια ή η ανοχή; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε, προφανώς εσκεμμένα, οποιαδήποτε αισιόδοξη πρόβλεψη, ενώ είναι χαρακτηριστική η αναφορά στελέχους του Μεγάρου Μαξίμου ότι πάμε «όχι με μικρό καλάθι, αλλά χωρίς καλάθι».

Οι διερευνητικές επαφές διακόπηκαν το 2016, ύστερα από σχεδόν 15 χρόνια διαλόγου, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. χωρίς να προχωρήσουμε ούτε βήμα. Γιατί όποιος και αν είναι στην εξουσία, η «αφέλεια» δεν είναι ζήτημα επιλογής, δεν συγχωρείται στην εξωτερική πολιτική, στην πολιτική γενικώς, αλλά και σε κανέναν τομέα της δημόσιας σφαίρας. Ερντογάν, Τσαβούσογλου και οι βεζίρηδες της Αγκυρας παίζουν, όπως πάντα, βρώμικα παιχνίδια με την Ευρωπαϊκή Ενωση, παριστάνουν τους ειρηνοποιούς στην περιοχή και επιδιώκουν επανασύνδεση με την Ε.Ε., ενώ ταυτόχρονα χαρακτηρίζουν casus belli την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. και στέλνουν τα μαχητικά τους σε υπερπτήσεις στον εναέριο χώρο μας.

Εργαλειοποιούν ξανά τους μετανάστες, προβοκάρουν με διαβολές για τον Αρχιεπίσκοπο και επιδιώκουν έξαψη θρησκευτικής έντασης. Οι Τούρκοι έχουν ήδη προλάβει να στήσουν το δικό τους σκηνικό ρήξης προτού οι δύο αντιπροσωπείες συναντηθούν καν για πρώτη φορά. Η τουρκική πλευρά προβάλλει κραυγαλέα παρελκυστικές απαιτήσεις, για εφ’ όλης της ύλης ατζέντα κ.λπ. Πίσω από αυτές ελάχιστα κρύβεται ο δόλιος στόχος τους να οδηγήσουν τις συνομιλίες σε πρόωρο ναυάγιο, το οποίο και θα χρεώσουν ακέραιο στην Ελλάδα. Απέναντι σε τέτοιες τακτικές, μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί η χώρα μας στριμωγμένη στη γωνία του ρινγκ και να μεταμορφωθεί στον κακό της υπόθεσης, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι μια ολέθρια επίδειξη αφέλειας.

Σε απλά ελληνικά, η αφέλεια είναι σχεδόν ταυτόσημη με την ανοησία. Αν θεωρήσουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλησε να μεταφέρει στα καθ’ ημάς το γαλλικό naïveté, τότε η λέξη παραπέμπει σε κάτι ευρύτερο. Οπως η έλλειψη εμπειρίας, η καλοπροαίρετη αθωότητα, η αδυναμία ορθής κρίσης κ.ο.κ. Ωστόσο, ούτε και έτσι δικαιολογείται.

Η φράση του πρωθυπουργού δεν έχει εφαρμογή μόνο στα εθνικά θέματα και τις διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία. Ούτε είναι επαρκής η επίκληση της αφέλειας για να δικαιολογηθεί η στάση-αντίσταση των πρυτάνεων των ελληνικών ΑΕΙ απέναντι στις επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις του υπουργείου Παιδείας. Είναι «πονηρός» -και μάλιστα σε επικίνδυνο βαθμό- όποιος συνέταξε το ασυνάρτητο κείμενο εκ μέρους των συνασπισμένων πρυτάνεων.

Επιχειρήματα του τύπου «τα περιφερειακά ΑΕΙ θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις ως προς τον αριθμό των εισακτέων τους για λόγους που δεν συνδέονται με τις ακαδημαϊκές ή ερευνητικές τους επιδόσεις, αλλά με τη γεωγραφική και τη δημογραφική ενδοχώρα τους» ή, το ακόμη πιο εξωφρενικό, «η χρηματοδότηση των περιφερειακών ΑΕΙ πρέπει να αποσυνδεθεί από το ζήτημα του αριθμού εισακτέων», πιστοποιούν ένα και μόνο φαινόμενο: ότι στην Ελλάδα μαίνεται η μάχη ανάμεσα στον στοιχειώδη ορθολογισμό και τον κατεστημένο παραλογισμό. Από τη μία τα δικά τους συμφέροντα και από την άλλη η δική μας «αφέλεια». Ας μην τους κάνουμε τη χάρη.

Αφήστε ένα Σχολιο