Ο coronavirus ήρθε για να μείνει, ο κόσμος πρέπει να προετοιμαστεί γι αυτό, αναφέρει μεταξύ άλλων σε ένα εφιαλτικό άρθρο του ο Economist καθώς επικαλείται μελέτες ειδικών σύμφωνα με τις οποίες οι νεκροί από την πανδημία μπορεί να φτάσουν μέχρι και 3,7 εκατομμύρια μέχρι την άνοιξη του 2021.

Με αφορμή την «έκρηξη» κρουσμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Economist υποστηρίζει ότι η πανδημία εξαπλώνεται «με απίστευτο ρυθμό, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να τη σταματήσουν. Την 1η Φεβρουαρίου, πρώτη ημέρα που ο coronavirus εμφανίστηκε στο πρωτοσέλιδό μας, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μετρούσε 2.115 νέα κρούσματα» τονίζει χαρακτηριστικά και προσθέτει: «Στις 28 Ιουνίου, ο ημερήσιος απολογισμός έφτασε τα 190.000. Ο κόσμος δεν αντιμετωπίζει ένα δεύτερο κύμα. Δεν ξεπέρασε ποτέ το πρώτο κύμα. Περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προσβληθεί μέχρι σήμερα. Σχεδόν σε κάθε περιοχή του πλανήτη έχει κρούσματα. Για κάθε χώρα όπως η Κίνα, η Ταϊβάν, το Βιετνάμ, που δείχνουν ότι μπορούν να περιορίσουν τον coronavirus, υπάρχουν άλλες, στη Λατινική Αμερική και τη Νότια Ασία, όπου η πανδημία μαίνεται».

Τα χειρότερα όμως έρχονται. Βασιζόμενη σε ερευνητικά δεδομένα από 84 χώρες, μια ομάδα ερευνητών στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για κάθε δηλωμένο κρούσμα υπάρχουν 12 που δεν καταγράφονται και πως σε κάθε δυο θανάτους αντιστοιχεί ένας θάνατος που λαθεμένα αποδίδεται σε άλλα αίτια».

Οι ερευνητές από το ΜΙΤ αναφέρουν ότι «χωρίς κάποια ιατρική πρόοδο, ο συνολικός αριθμός κρουσμάτων θα ανέλθει στα 200 με 600 εκατομμύρια μέχρι την άνοιξη του 2021. Σε αυτό το σημείο, θα έχουν πεθάνει 1,4 με 3,7 εκατομμύρια άνθρωποι. Ακόμα και τότε, όμως, πάνω από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού θα είναι ευάλωτο στη μόλυνση και ακόμα περισσότεροι αν η ανοσία αποδειχθεί παροδική».

«Ο πραγματικός απολογισμός θα εξαρτηθεί από το πώς οι κοινωνίες θα διαχειριστούν την πανδημία. Οι φτωχοί είναι πιο ευάλωτοι, όπως και οι ηλικιωμένοι και εκείνοι με υποκείμενα νοσήματα. Ο ιός μπορεί να περιοριστεί με τρεις τρόπους: με αλλαγές στη συμπεριφορά, με τα τεστ, με την ιχνηλάτηση και απομόνωση. Και αν αυτά αποτύχουν, τότε, με lockdowns.»

Σύμφωνα με τον Economist, «το πρόβλημα είναι ότι χωρίς μια θεραπεία ή ένα εμβόλιο, ο περιορισμός της πανδημίας βασίζεται στο κατά πόσο θα μάθουν οι άνθρωποι να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους «Το πιο σημαντικό, όσο προχωρούν οι μήνες, είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να βγάλουν τα προς το ζην. Το φθινόπωρο, καθώς η ζωή θα “μετακομίσει” σε εσωτερικούς χώρους, τα κρούσματα μπορεί να εκτοξευθούν. Το να αλλάξουν οι κοινωνικές νόρμες είναι κάτι δύσκολο». Η αλλαγή συμπεριφορών, καταλήγει το δημοσίευμα του Economist, χρειάζεται «ξεκάθαρη επικοινωνία από αξιόπιστες φιγούρες, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Αλλά πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν τους πολιτικούς. Σε χώρες όπως η Αμερική, το Ιράν, τη Βρετανία, τη Ρωσία και τη Βραζιλία, που έχουν τα μεγαλύτερα “φορτία” κρουσμάτων, οι πρόεδροι και πρωθυπουργοί δεν αξιολόγησαν σωστά την απειλή, αμφιταλαντεύονταν, εξέδιδαν κακές οδηγίες, ή έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο στον πολιτικό τους κόστος απ’ ό,τι για τη χώρα τους. Ωστόσο ο coronavirus είναι εδώ. Οι ευάλωτοι θα συνεχίσουν να φοβούνται να βγουν έξω και οι καινοτομίες θα επιβραδυνθούν, δημιουργώντας μια οικονομία του 90% που θα αποτυγχάνει διαρκώς να φτάσει τις δυνατότητές της. Πολλοί άνθρωποι θα νοσήσουν και κάποιοι από αυτούς θα πεθάνουν. Μπορεί να έχετε χάσει το ενδιαφέρον σας για την πανδημία. Εκείνη ωστόσο δεν έχει χάσει το ενδιαφέρον της για εσάς», καταλήγει το άρθρο.

Αφήστε ένα Σχολιο